Ik sprak van de week met een vriend over Avatar: The Legend of Aang. Of eigenlijk over het feit dat de nieuwe Aang-film een paar maanden geleden gewoon online is gelekt.
Niet een poster. Niet een halve trailer in 240p met een watermerk waar je hoofdpijn van krijgt. De hele film. Alsof iemand dacht: deze franchise heeft liefde, aandacht en een rustig releasepad nodig, dus laten we hem per ongeluk vanaf de zevende verdieping op internet gooien.
Typisch Avatar, inmiddels.
Dat klinkt misschien wat overdreven, want de serie zelf is natuurlijk niet vervloekt. Avatar: The Last Airbender is nog steeds een van de beste animatieseries die er is. Punt. Maar rondom deze franchise hangt wel een opvallend patroon van gedoe. Goede verhalen, sterke makers, trouwe fans, en dan ergens in het proces toch weer een releaseplan dat aanvoelt alsof Sokka het in paniek op een servet heeft getekend.
Avatar is niet vervloekt omdat de verhalen slecht zijn, maar omdat de weg ernaartoe opvallend vaak rommelig is.
De nieuwe Aang-film begon al met chaos
De nieuwe film, Avatar Aang: The Last Airbender, verschijnt op 25 juli 2026 op Paramount+. Entertainment Weekly schrijft dat de film zich ongeveer tien jaar na de originele serie afspeelt en Aang en zijn vrienden als jongvolwassenen volgt. Ook gaat de film in op Aangs schuldgevoel en trauma als overlevende van de Air Nomads. Dat klinkt dus precies als Avatar op zijn best: avontuur, humor en existentiële schade in één pakket. Gezellig, zet de thee maar klaar. (Entertainment Weekly)
Alleen kwam daar dus die leak bij. De film was oorspronkelijk bedoeld voor de bioscoop, verschoof naar streaming en lekte eerder dit jaar online. Volgens Entertainment Weekly leidde die leak uiteindelijk zelfs tot de arrestatie van een 26-jarige man in Singapore. Dat is niet zomaar rommelig. Dat is een releasepad waarbij zelfs Appa waarschijnlijk even zou zuchten voordat hij opstijgt.
En het rare is: Avatar heeft deze onrust vaker gehad.
Korra kreeg nooit dezelfde startbaan als Aang
Neem The Legend of Korra. Die serie krijgt soms minder liefde dan ze verdient, maar eerlijk is eerlijk: Korra heeft ook nooit dezelfde comfortabele startbaan gekregen als Aang. Waar The Last Airbender vanaf het begin voelde als een groot episch verhaal met ruimte om te groeien, begon Korra veel kleiner. De serie was oorspronkelijk bedoeld als een 12-delige miniserie. Pas later werd dat uitgebreid naar 26 afleveringen, en uiteindelijk naar 52 afleveringen verdeeld over vier Books.
Dat klinkt achteraf mooi, maar zo bouw je natuurlijk niet automatisch dezelfde lange boog als bij Aang, Zuko en de oorlog tegen de Fire Nation.
En dat zie je terug. Elk seizoen van Korra voelt meer als een eigen hoofdstuk met een eigen tegenstander: Amon, Unalaq, Zaheer, Kuvira. Dat levert sterke momenten op, zeker weten, maar het mist soms die ene grote opbouw waar The Last Airbender zo goed in was. Kom op. Dit waren dezelfde mensen die Zuko van boze ponytail-jongen naar een van de beste redemption arcs in animatiegeschiedenis brachten.
Maar als je een vervolg eerst behandelt als 12-delige miniserie en daarna steeds groter maakt, ben je het verhaal eigenlijk aan het bijbouwen terwijl het huis al staat.
Hoezo, Nickelodeon?
Jullie wisten toch hoe sterk Avatar: The Last Airbender was? Jullie hadden goud in handen. Geen gewoon kinderprogramma, maar een serie die jaren later nog steeds wordt besproken, herbekeken en aan nieuwe generaties wordt doorgegeven. En dan geef je het vervolg een route alsof iemand intern zei: “Laten we even kijken of dit Avatar-dingetje werkt.” Alsof Aang niet net de Honderdjarige Oorlog had beëindigd, maar een matig bekeken pilot over een pratende cactus.
Als je een vervolg eerst behandelt als miniserie en daarna er toch meer van wil, zet je een bijgebouw neer, naast het huis waar je jarenlang aan gebouwd hebt.
Daarna werd het nog gekker. In 2014 haalde Nickelodeon de resterende afleveringen van seizoen drie van tv en verplaatste ze naar digitale platformen. Cartoon Brew noemde het destijds een ongekende programmeerzet die zelfs de makers verraste. Michael Dante DiMartino schreef toen dat hij de frustratie van fans deelde, al was hij blij dat mensen de serie tenminste nog konden zien. (Cartoon Brew)
Dat is toch geen manier om met een prestigevervolg om te gaan. Dat is alsof je een kunstwerk ophangt in de meterkast en daarna klaagt dat niemand het ziet.
Misschien won SpongeBob gewoon de spreadsheet
Misschien won intern gewoon SpongeBob. En luister: ik gun SpongeBob zijn ananas. Echt. Die spons heeft Nickelodeon jarenlang gedragen en was commercieel een monster. Paramount meldde in 2019 dat de franchise al 13 miljard dollar aan retailverkoop had opgeleverd. Dan snap je dat zo’n bedrijf warm wordt van geel schuimrubber met merchandisingpotentie. (Paramount)
Maar ergens blijft het wringen. Alsof bij Nickelodeon de spreadsheet harder sprak dan de kwaliteit van ATLA.
En dat is precies waarom de “Avatar-vloek” zo frustrerend voelt. Korra was niet slecht. Integendeel. De serie had lef, sterke ideeën en op haar beste momenten geweldige televisie. Alleen voelde je steeds dat ze moest vechten tegen de vorm waarin ze werd gegoten. Te weinig ruimte hier, rare release daar, online geduwd alsof het een bonusfilmpje was in plaats van het vervolg op een van de beste animatieseries ooit.
Korra verdiende beter. En eerlijk gezegd: Avatar als geheel ook.
Live-action hielp de reputatie ook niet bepaald
Daarna kwam de live-actiongeschiedenis er nog bij. De film uit 2010 bestaat nog steeds, ondanks dat de meeste fans collectief doen alsof Ba Sing Se erover heeft besloten: er is geen film in Ba Sing Se.
Vervolgens kwam Netflix met een nieuwe live-actionserie, waar de originele makers Michael Dante DiMartino en Bryan Konietzko eerst bij betrokken waren, maar in 2020 uitstapten vanwege creatieve verschillen. (Deadline)
Op dat moment voelde je de fanbase bijna synchroon in de Avatar State schieten. Niet omdat elke nieuwe versie automatisch slecht is, maar omdat Avatar-fans inmiddels geleerd hebben voorzichtig te worden. Hoopvol, ja. Enthousiast zelfs. Maar wel met één hand aan de noodrem.
Wat ook logisch is. Als je een wereld hebt die zo goed werkt in animatie, met precies de juiste balans tussen ernst, humor, beweging en expressie, dan voelt elke live-actionpoging meteen als een operatie zonder verdoving. Het kan vast goed gaan. Theoretisch. Maar niemand wil vrijwillig als eerste op de tafel liggen.
Avatar Studios geeft hoop, maar geen garantie
En dat is ergens zonde, want er is juist veel om blij van te worden.
In 2021 richtte Nickelodeon Avatar Studios op, met DiMartino en Konietzko als co-chief creative officers. Die studio moet nieuwe films en series maken binnen de wereld van The Last Airbender en The Legend of Korra. (Business Wire)
Dat is precies het soort nieuws waar je als fan van wil juichen zonder meteen “maar wat als…” te denken.
Alleen zijn Avatar-fans inmiddels professioneel geworden in “maar wat als”.
Wat als de film door de leak minder impact heeft? Wat als streaming de bioscoopambitie kleiner laat voelen? Wat als de marketing het weer net niet goed weet te plaatsen? Wat als Seven Havens straks geweldig wordt, maar weer op een manier wordt uitgebracht waarbij je eerst drie apps, twee releasekalenders en een spiritueel kompas nodig hebt?
Dat klinkt cynisch, maar eigenlijk komt het uit liefde.
Avatar is niet zomaar een nostalgisch ding dat we uit de kast trekken omdat alles van vroeger automatisch beter was. Sommige dingen van vroeger waren gewoon slecht, maar we hadden minder internet om dat door te hebben. Avatar hield wél stand. De originele serie werkte toen, werkt nu, en krijgt er bij herbekijken zelfs lagen bij. Dat is zeldzaam.
Avatar hield stand. De originele serie werkte toen, werkt nu, en krijgt er bij herbekijken zelfs lagen bij.
Daarom voelt elke rommelige stap rondom deze franchise zo onnodig. Je hoeft Avatar niet met fluwelen handschoenen in een museum te leggen. Graag niet zelfs. Laat deze wereld groeien, botsen, veranderen en nieuwe personages introduceren. Maar geef het wel de zorg die het verdient. Geen halve behandeling. Geen paniekrelease. Geen adaptatie die vooral bewijst dat iemand de samenvatting op Wikipedia heeft gelezen.
Seven Havens kan de vloek breken
Gelukkig is er ook reden genoeg om optimistisch te blijven.
Avatar: Seven Havens is aangekondigd als nieuwe 2D-animatieserie na The Legend of Korra, met een jonge Earth Avatar in een wereld na een catastrofe. Nickelodeon kondigde 26 afleveringen aan, verdeeld over twee seizoenen, opnieuw met DiMartino en Konietzko betrokken als co-creators en executive producers. (PR Newswire)
Dat klinkt als Avatar in de vorm waarin Avatar het beste werkt: als serie met ruimte om te ademen.
Een serie heeft tijd. Tijd voor vreemde dorpjes. Tijd voor stille afleveringen. Tijd voor een bijpersonage dat eerst irritant lijkt en later ineens je hart uit je borstkas trekt. Tijd voor humor die de ernst niet kapotmaakt. Tijd voor een wereld die groter voelt dan de plot van die week.
Precies daarom hoop ik dat Seven Havens niet alleen goed wordt, maar ook normaal wordt behandeld. Niet weggestopt. Niet versnipperd. Niet half aangekondigd en daarna met een soort content-kanon het internet op geschoten. Gewoon: goede serie, duidelijke release, vertrouwen in het publiek.
Revolutionair concept blijkbaar.
Ik blijf kijken, natuurlijk
En de Aang-film? Die ga ik natuurlijk kijken. Ondanks de leak, ondanks het schuiven, ondanks alles. Misschien juist daarom. Ik wil weten hoe deze versie van Aang voelt, ouder maar nog steeds belast met iets wat geen enkel kind had moeten dragen. Ik wil zien hoe Team Avatar terugkomt zonder alleen maar oude momenten opnieuw af te spelen. Ik wil hopen dat deze film beter is dan zijn releasepad.
Want daar zit de kern: ik ben niet klaar met Avatar. Verre van.
Er rust misschien een vreemde vloek op hoe deze franchise wordt uitgebracht, maar de wereld zelf blijft overeind. De lucht, het water, de aarde, het vuur. De humor. De pijn. De personages die je langer bijblijven dan je vooraf verwachtte.
Hopelijk krijgt Avatar nu eindelijk een rustiger lot. Een film die fans gewoon officieel kunnen zien zonder lekdrama eromheen. Een nieuwe serie die de tijd krijgt. Een franchise die niet alleen wordt herkend als waardevolle merknaam, maar behandeld als verhaalwereld waar mensen echt iets mee hebben.
Want eerlijk: als zelfs Avatar geen balans kan vinden, wie dan nog wel?
