Mijn kleuter herkent Mario inmiddels gewoon. Daar heb ik geen uitgebreide introductie voor hoeven geven. Mijn jongste heeft een iets eenvoudiger systeem: zodra Donkey Kong in beeld verschijnt, is het een aap. Vermoedelijk helpt het dat ze mij af en toe Donkey Kong Bananza ziet spelen, maar verder onderzoek naar zijn achtergrond lijkt haar overbodig.
Ondertussen zit hun vader naar video’s van Shortcat te kijken om te begrijpen hoe hij sneller door een bocht kan, wanneer hij een voorwerp beter kan bewaren en welke rail een paar kostbare seconden oplevert. Dat vind ik een behoorlijk goede samenvatting van Mario Kart World. Je kunt enthousiast worden omdat er een aap in een auto zit, maar je kunt er ook een avond aan besteden om die auto iets efficiënter door een bocht te krijgen. Ik blijk voor beide gevoelig.
Vertrouwd, met aanzienlijk meer verkeer
De basis van Mario Kart is nog steeds meteen duidelijk. Je rijdt naar de finish, gebruikt voorwerpen en probeert onderweg zo min mogelijk ellende over je heen te krijgen. Dat laatste lukt doorgaans precies tot het moment waarop je denkt dat je een comfortabele voorsprong hebt.
World maakt die bekende formule groter. De circuits liggen in een verbonden wereld en de wegen ertussen kunnen onderdeel zijn van de race. Er staan maximaal 24 deelnemers aan de start, en in Grand Prix rijd je ook van het ene circuit naar het volgende, in plaats van alleen losse banen af te werken.
Dat verandert het ritme. Een race krijgt soms meer het karakter van een tocht door verschillende gebieden. Het geeft de game een eigen gezicht, al vind ik niet ieder verbindingsstuk even interessant. Soms wil ik gewoon nog een ronde op het circuit waar ik net lekker in zat. Een goede baan leert je steeds iets over de volgende bocht; een lang stuk verbindingsweg geeft me niet altijd datzelfde plezier. Ik waardeer het experiment, maar de klassieke opzet heeft zijn aantrekkingskracht bepaald niet verloren.
Knockout Tour maakt achterin rijden ineens spannend
De nieuwe wereld werkt voor mij het best in Knockout Tour. Je begint met 24 racers en moet bij opeenvolgende checkpoints hoog genoeg staan om door te mogen. Wie te ver achterligt, valt af.
Dat maakt een groot verschil voor de spanning. In een gewone race voelt ergens in de achterhoede rijden al snel als schade beperken. Hier kan één inhaalactie betekenen dat je nog meedoet. Een plek die normaal weinig reden tot vreugde geeft, kan ineens precies genoeg zijn.
Die voortdurende druk past uitstekend bij Mario Kart. Je probeert verstandig te rijden, houdt je positie in de gaten en weet dat een goed getimed voorwerp alles kan veranderen. Of een slecht getimed voorwerp van iemand anders, uiteraard. Voor mij is dit de sterkste toevoeging: de chaos krijgt een duidelijk doel, en ook zonder uitzicht op de eerste plaats heb je steeds iets om voor te vechten.
En toen ging ik dus huiswerk doen
Online merk je snel hoeveel verschil er zit tussen de finish halen en echt goed rijden. Sommige spelers nemen routes die ik nog niet eens als routes had herkend. Ze bewaren voorwerpen voor een specifiek moment en lijken na een tik veel sneller weer in hun ritme te zitten.
Daar komt mijn competitiedrang vanzelf boven. Ik wil begrijpen waar ik tijd verlies en wat ik anders kan doen. En dus kwam ik bij Shortcat terecht, die in zijn video’s uitgebreid ingaat op routes, shortcuts en strategieën in Mario Kart World.
Het gevaar van zulke uitleg is dat je daarna anders kijkt. Een bocht waar je eerst tevreden doorheen reed, blijkt allerlei ruimte voor verbetering te hebben. Je ziet ineens waarom iemand eerder springt of een andere lijn kiest, en dan wil je het zelf proberen. Daar gaat mijn overzichtelijke potje Mario Kart. Eerst vond ik het prima dat ik de bocht haalde, nu heb ik kennelijk een mening over de manier waarop.
Op de Switch zoek ik vooral games die ik makkelijk oppak. Ik wil snel kunnen beginnen. Hoe fanatiek ik daarna word, is blijkbaar een afzonderlijk probleem.
De rest hoeft gelukkig niet mee te studeren
Het knappe is dat iemand naast me al die kennis niet nodig heeft om plezier te hebben. Nintendo biedt onder meer stuurhulp, automatisch gas geven en bewegingsbesturing, en die instellingen kun je per speler aanpassen. Zo kan dezelfde race voor iedereen iets anders zijn. De ene speler is vooral bezig op de weg te blijven, terwijl de andere een bocht net wat scherper probeert te nemen.
Bij mijn dochters zitten we nog vooral in de fase van herkennen en meekijken. Samen gamen moet zich bij ons nog grotendeels ontwikkelen, dus ik ga niet doen alsof we thuis al complete familietoernooien organiseren.
Maar ik zie wel waarom Mario Kart daar later geschikt voor kan zijn. De personages zijn al bekend en de bedoeling is zichtbaar. Zelf ken ik Mario van de SNES; mijn kinderen leren hem op hun eigen manier kennen, zonder dat ik eerst hoef uit te leggen waarom iets uit mijn jeugd bijzonder was.
Vrij rondrijden trekt me minder
Over de open wereld zelf ben ik minder enthousiast dan over de races. Je kunt op eigen tempo rondrijden en plekken verkennen, en het is leuk om te zien hoe alles met elkaar verbonden is. Toch trekt dat me minder lang dan de competitie. Op een gegeven moment wil ik weer racen. Een omgeving kan mooi zijn, maar ik krijg meer plezier van een spannende eindfase of een route die ik eindelijk goed neem. Wie graag rustig rondkijkt, zal de balans anders ervaren.
Goed rijden helpt. Tot er een schild aankomt.
Met 24 racers kan er behoorlijk veel tegelijk misgaan. Je kunt een goede lijn rijden, verstandig met je voorwerpen omgaan en vlak voor de finish alsnog een reeks klappen krijgen. Op zo’n moment is mijn waardering voor de toegankelijke chaos tijdelijk wat minder groot.
Toch voelt het meestal niet alsof mijn rijgedrag er weinig toe doet. Over meerdere races merk ik verschil als ik een route beter ken of een voorwerp slimmer inzet. Je kunt je kansen verbeteren, ook al krijg je nooit volledige controle over de uitslag. Dat is precies de verhouding die Mario Kart interessant houdt. Ik heb redenen om te oefenen en kan nog steeds verliezen van iemand die op het juiste moment iets vervelends uit een voorwerpblokje haalt.
De theoretische uitleg hierover geef ik overigens liever nadat ik gewonnen heb. Vlak na een blauw schild ben ik doorgaans iets minder geschikt als woordvoerder van het spelontwerp.
Alles heeft er zichtbaar zin in
Ook de presentatie helpt enorm. Personages bewegen expressief, de omgevingen zitten vol details en de muziek geeft het geheel veel energie. Het is vrolijk zonder kinderachtig te worden. Ik kan plezier hebben in een bekend figuur of een muzikaal thema, terwijl mijn kinderen vooral reageren op wat er in beeld gebeurt. Donkey Kong heeft thuis voorlopig geen uitgebreide geschiedenis nodig. Zijn bijdrage wordt samengevat als aap, en dat is met overtuiging positief bedoeld.
Een game waar ik makkelijk in stap en graag beter in word
Vooral Knockout Tour, de technische diepte en het gemak waarmee verschillende spelers kunnen meedoen maken Mario Kart World voor mij zo sterk. De open wereld houdt me minder lang vast en sommige verbindingsstukken laten me verlangen naar nog een ronde op een zorgvuldig ontworpen circuit.
Maar de racebasis blijft heerlijk. Ik kan een paar potjes spelen en tevreden stoppen, of juist uitzoeken waarom anderen zoveel sneller door een bepaald stuk gaan. Dat tweede kost soms verrassend veel tijd voor iets wat ik had aangezet als een eenvoudig racespelletje.
Voor mijn dochters is het vooral leuk dat Mario en Donkey Kong er zijn. Hun vader heeft inmiddels een YouTube-docent. We beleven allemaal op onze eigen manier plezier aan deze game. Ik probeer alleen te voorkomen dat ik bij hun eerste race meteen over de ideale lijn begin.
Mijn oordeel: Speel ik verder.
Plek in mijn week
Tussendoortje
Geen vaste avond. Heb je even tijd, dan pak je hem even. In de praktijk: een paar races passen altijd, tenzij je gaat studeren op de ideale lijn.
90van de 100 punten
- SpeelplezierHoe voelt het spelen zelf?24/25
- VakmanschapAfwerking, techniek en bugs.22/25
- Samen & deelbaarSamen spelen, meekijken of erover napraten.24/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?20/25
Wel weer verliefd op
- Knockout Tour: achterin rijden wordt ineens spannend.
- Voor iedereen: stuurhulp en automatisch gas per speler in te stellen.
- Diep genoeg: routes, lijnen en voorwerpen om echt beter in te worden.
Toch even slikken
- Verbindingsstukken: niet elke weg tussen circuits is even leuk.
- Vrij rondrijden: de open wereld houdt minder lang vast dan de races.
