Bij ons thuis heeft Donkey Kong Bananza een eigen fanclub. Mijn oudste dochter vond het geweldig om mee te kijken. Mijn jongste heeft er vooral één woord aan overgehouden: “Aap”. Dat zegt ze nu ook als Donkey Kong opduikt in Mario Kart World, en ze wil alleen nog Aap zien. Daarmee heeft ze de aantrekkingskracht van deze game wel zo’n beetje te pakken.
Ik heb hem zelf uitgespeeld. Hoeveel uur dat was, durf ik niet te zeggen, maar het waren er ruim meer dan tien. En dat ging vanzelf, want dit is een game die je bijna te makkelijk weer oppakt.
Je bent sterk, dus alles mag kapot
De basis is simpel en heerlijk. Donkey Kong is sterk, en in Bananza betekent dat: je kunt vrijwel alles kapotslaan. Muren, vloeren, rotsen, de grond onder je voeten. Wil je ergens heen, dan hoef je niet per se de weg te zoeken. Je maakt er gewoon een.
Dat slopen is ontzettend leuk, en het blijft leuk. Overal liggen gouden bananen verstopt, en ik heb mijn best gedaan om ze te vinden.
Daar komen de Bananza-transformaties nog bij. Op bepaalde momenten verander je in een andere vorm met eigen krachten, en vooral de olifant is een feest: daarmee kun je letterlijk stukken wereld opzuigen. Totale verwoesting, en het is heerlijk. Het voelt bijna als een cheatcode.
Steeds een andere wereld, met dezelfde opdracht
Je trekt in Bananza steeds dieper de grond in, laag voor laag. Elke laag heeft een eigen omgeving, en die variatie hielp mij enorm om door te blijven spelen. Net als je een gebied gezien hebt, sta je ineens in iets compleet anders.
Ook de aanvallen zijn gevarieerd. Je kunt slaan, gooien, stukken rots oppakken als wapen of als vervoermiddel, en dat combineren met de transformaties. Er is altijd wel een manier om een probleem kapot te maken.
Alleen kwam het, ondanks al die verschillende omgevingen, vaak op hetzelfde neer. Een nieuwe laag, slopen, bananen zoeken, verder naar beneden. Soms dacht ik op den duur wel: gaan we weer. Dat gevoel was gelukkig nooit van lange duur. Na een paar minuten slopen was ik er meestal weer in.
Niet moeilijk, en daardoor snel weer opgepakt
Bananza is absoluut niet moeilijk. Je bent sterk, je valt niet snel dood en de game duwt je zelden echt in een hoek. Daardoor pakte ik hem juist makkelijk erbij en bleef ik doorspelen. Even een laag, en dan nog eentje.
Dat verandert wel tegen het einde. De laatste levels deden voor mij erg veel goed. Daar komt alles samen wat je eerder hebt geleerd, en wordt het eindelijk ook spannend. Ik ben niet de enige: veel recensenten noemden juist het einde het hoogtepunt van de game. Ik ga niet verklappen wat er gebeurt, maar het is een flinke beloning voor wie doorzet.
Echt iets anders dan Mario
Het ligt voor de hand om Bananza naast een 3D-Mario te leggen, maar het speelt anders. Mario blijft in de kern een platformer, ook in zijn 3D-werelden: je springt van plek naar plek. Bananza is meer een open wereld per level, en die wereld kan ook nog eens helemaal kapot. Je bent minder bezig met de juiste sprong, en meer met de vraag wat er gebeurt als je ergens doorheen slaat.
Je voelt je er wel snel in thuis. Binnen een paar minuten weet je hoe het werkt.
Kindvriendelijk, op het slaan na
Is het iets voor kinderen? Ik denk het wel. Het is vrolijk, kleurrijk en nergens eng. Ja, je slaat de hele tijd, maar dan vooral op rotsen en een enkele vijand in een cartoonwereld.
Zelf heb ik de coöp-modus niet geprobeerd. Daarin speelt een tweede speler mee als Pauline, die op de schouders van Donkey Kong zit en met haar stem helpt. Bij ons thuis was meekijken al genoeg feest.
Even nog niet die uitbreiding
Sinds september 2025 is er een betaalde uitbreiding, DK Island & Emerald Rush. Die heb ik niet gespeeld. Verleidelijk is het wel, maar met zoveel goede games om me heen moet er weleens iets op de stapel. Deze komt daar voorlopig op.
Mijn oordeel
Donkey Kong Bananza is een game waar je vrolijk van wordt. Het slopen voelt fantastisch, de omgevingen zijn afwisselend en de transformaties geven je het gevoel dat je onoverwinnelijk bent. Soms valt het in herhaling en de camera wil weleens tegenwerken, al hield die zich eigenlijk best goed. En juist tegen het einde laat de game zien wat hij kan.
Hij kreeg bij mij voorrang, en ik heb hem uitgespeeld. Voor iedereen die zin heeft in een paar avonden totale verwoesting, met een glimlach.
Mijn oordeel: Uitgespeeld.
Plek in mijn week
Kreeg voorrang
Gaat voor de rest: zodra er tijd is, kies ik deze.
89van de 100 punten
- SpeelplezierHoe voelt het spelen zelf?21/25
- VakmanschapAfwerking, techniek en bugs.24/25
- Samen & deelbaarSamen spelen, meekijken of erover napraten.21/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?23/25
Wel weer verliefd op
- Alles kan kapot: slopen is heerlijk en blijft lang leuk.
- Afwisselende werelden: elke laag onder de grond voelt weer anders.
- Een sterk einde: de laatste levels maken veel goed.
Toch even slikken
- Herhaling: onder de afwisseling komt het vaak op hetzelfde neer.
- Weinig uitdaging: wie spanning zoekt, moet wachten tot de laatste levels.
