“Ik heb het eigenlijk best druk,” zei ik laatst tegen een vriend. Hij knikte meelevend. Werk, twee kleine kinderen, het huis. Hij dacht dat hij wist wat ik bedoelde.
“Met gamen,” zei ik erachteraan.
Hij moest lachen. Ik eerlijk gezegd ook. Maar het was geen grap. Ik heb nauwelijks tijd, en toch staat mijn gamelijst vol. En in november komen er nog drie games bij waar ik al maanden naar uitkijk. Dat roept een vraag op die vast meer ouders kennen: hoe doe je dit eigenlijk? En moet ik gewoon minderen?
Wat ik nu speel
Ik heb het even op een rijtje gezet. Dat had ik misschien beter niet kunnen doen.
| Game | Met wie | Waarom het werkt |
|---|---|---|
| League of Legends (alleen ARAM) | Vrienden | Korte potjes, geen voorbereiding, gewoon knallen |
| Overwatch | Vrienden | Ook kort en ook snel weer klaar |
| Fortnite | Eén vaste vriend | Al jaren ons vaste avondje, al worden we wat Fortnite-moe. Dit was heel lang Rocket League, mind you. |
| EA FC 27 | Alleen | Een paar wedstrijden als ik een halfuurtje over heb |
| Diablo IV (Switch 2) | Alleen | Iets anders dan Mario Kart World of Tears of the Kingdom |
Vijf games. Twee alleen, drie samen. En het patroon is duidelijk: bijna alles wat ik speel, kun je in een half uur oppakken en weer wegleggen. Logisch ook, want meer past er niet tussen bedtijd en mijn eigen bedtijd.
En dan komt november
Op 5 november verschijnt The Legend of Zelda: Ocarina of Time op de Switch 2. Mijn jeugd, in een nieuw jasje. Twee weken later, op 19 november, komt GTA VI uit. En met een groep vrienden wil ik WoW: Forever oppakken. Met die Fortnite-vriend zoek ik ook nog iets nieuws; Helldivers 2 staat bovenaan.
Het verschil met mijn huidige lijst valt meteen op. Dit zijn geen games voor een half uurtje. Ocarina en GTA zijn lange, grote verhalen die je alleen speelt. WoW is een wereld waar je in verdwijnt, met mensen die op je rekenen. Allemaal precies het soort game dat je niet even tussendoor doet.
Moet ik dan maar minderen?
Als ik om me heen kijk, zie ik bij andere gamende ouders grofweg hetzelfde. Gamen is verhuisd naar de avond, als de kinderen liggen, of naar samen spelen als de kids oud genoeg zijn. Sessies zijn korter. En een flink deel ervan is eigenlijk geen gamen meer, maar contact. Het potje met vrienden is de nieuwe kroeg, alleen met een headset en zonder oppas.
Dat laatste is voor mij het belangrijkste. Die avonden met vrienden schrap ik het liefst niet. Het is vaak de enige plek waar ik ze doordeweeks echt spreek.
Dus nee, ik denk niet dat ik moet minderen in uren. Die zijn er toch al nauwelijks. Het probleem zit ergens anders. Ik heb te veel games tegelijk open. Vijf spellen in een paar avonden per week betekent dat ik in alle vijf net niet bijblijf.
Eén eerlijke kanttekening wil ik wel maken. Minderen gaat niet alleen over games. Het gaat ook over de avonden die van ons samen zijn, en die verdienen hun eigen vakje. Dat staat los van welke game er op de plank ligt.
Niet minder uren, minder games tegelijk
Dus heb ik het anders aangepakt. Niet per game, maar per vakje. Wie speel ik met wie, en wat moet ik alleen doen? Dan blijken er eigenlijk maar drie vakjes te zijn.
| Vakje | Nu | Straks |
|---|---|---|
| Met de vriendengroep | League of Legends en Overwatch | WoW: Forever |
| Alleen | EA FC 27 en Diablo IV | Ocarina of Time, daarna GTA VI |
| Met mijn vaste Fortnite-maat | Fortnite | Waarschijnlijk Helldivers 2 |
Zo bekeken lost het zich grotendeels vanzelf op. WoW: Forever wordt het nieuwe vriendenspel, dus League en Overwatch schuiven op natuurlijke wijze naar achteren. Ik hoef ze niet op te zeggen; ze raken gewoon uit beeld. Het nadeel: als we ooit toch uitgekeken raken op WoW: Forever, sta je in die competitieve games razendsnel weer achter.
Ocarina en GTA zijn games die je alleen speelt, en ze zijn groot. Daar moeten EA FC en Diablo voor wijken. Niet tegelijk, maar na elkaar: eerst Ocarina in de eerste helft van november, daarna GTA. Eén groot verhaal tegelijk, dan haal ik er ook echt het einde van. Het voordeel van Ocarina is dat hij op de Switch 2 staat, dus ik kan hem voor het slapengaan in handheld spelen. Heerlijk.
De regel die ik mezelf meegeef: per vakje één game. Komt er iets nieuws in, dan gaat er iets uit.
En Fortnite?
Dit vakje is eigenlijk het makkelijkste. Fortnite leeft bij ons nog. We loggen in, we spelen, we lachen en worden compleet vernietigd door vele malen betere spelers. En we merken allebei dat het minder vanzelf gaat dan vroeger. Het is meer gewoonte dan zin in de game, vooral dit seizoen. Tijd voor iets anders, dus. En dat is minder dramatisch dan het klinkt.
Helldivers 2 lijkt een logische opvolger. Samen een missie in, samen in paniek, samen per ongeluk elkaar opblazen. Precies het soort chaos dat Fortnite vroeger ook had.
We hebben dit namelijk vaker gedaan. Jarenlang was het Rocket League. Daarna nog It Takes Two, Split Fiction, A Way Out, en tussendoor nog een paar die ik eerlijk gezegd alweer vergeten ben. Er komt altijd wel weer een vette game voorbij die je goed samen kunt spelen. Fortnite-moe zijn betekent bij ons dus niet dat er iets eindigt. Het betekent dat het vakje toe is aan een nieuwe bewoner.
En dat past precies in mijn regel. Helldivers 2 komt in de plaats van Fortnite, één op één. Geen extra game op de stapel, gewoon een nieuwe naam op ons vaste avondje.
Eén praktische check vooraf: speel je op hetzelfde platform? Anders is de vervanger snel gevonden, maar het samenspelen niet.
Druk, maar met een plan
Ik heb het nog steeds druk met gamen. Dat ga ik ook niet ontkennen. Maar “druk” voelt anders als je weet wat waar hoort. Drie vakjes, één game per vakje, en de rest mag gewoon even op de plank. Die gaat er heus niet vandoor. Het is de goede soort druk: je perfecte afleiding, samen met vrienden.
En hoe doe jij dit? Speel jij ook vijf dingen tegelijk, of heb je je game-leven beter op orde dan ik? Ik ben oprecht benieuwd.
