Ik heb Super Mario Bros. Wonder ontzettend veel met mijn vrouw gespeeld. Dat zegt eigenlijk al genoeg, want zij is geen gamer. Waar ik bij een afgrond automatisch inschat hoeveel aanloop ik nodig heb en of daar misschien nog iets verstopt zit, is zij vooral bezig om veilig aan de overkant te komen. Allebei een prima doel, alleen zit er een paar decennia oefening tussen.
Samen gamen klinkt daardoor soms gezelliger dan het uitpakt. Voor je het weet zit één iemand lekker te spelen en geeft de ander ongevraagd instructies over springen, rennen en het precieze moment waarop dat allemaal moet. Die ander ben ik dan. Blijkbaar kun je ook op de bank veranderen in een rijinstructeur waar niemand om heeft gevraagd.
Wonder vangt dat verschil in ervaring een stuk makkelijker op. Daardoor konden we samen ontdekken, fouten maken en verder spelen. En eerlijk gezegd heb ik daar misschien nog meer plezier aan beleefd dan als ik alles alleen had gedaan.
Mario heeft zelf ook weer ergens zin in
De basis is vertrouwd. Je rent, springt, verzamelt dingen en probeert onderweg voldoende afstand te houden tot alles met tanden. Dat doet Mario inmiddels zo lang dat je je kunt afvragen hoeveel verrassingen daar nog in zitten.
Dan pak je een Wonderbloem op en begint het level zich ineens heel anders te gedragen. Buizen bewegen, een kudde dendert door het beeld of je personage verandert op een manier waar je een paar seconden eerder nog geen rekening mee hield. Soms lijkt het alsof iemand tijdens de ontwikkeling een volkomen idioot idee opperde en de rest vooral wilde weten of het nóg gekker kon.
Wat ik daar zo fijn aan vind, is dat die ideeën meestal precies lang genoeg blijven. Je krijgt de tijd om ermee te spelen en te begrijpen wat er gebeurt, waarna het volgende level alweer iets anders probeert. Ik bleef nieuwsgierig naar wat Nintendo nu weer had bedacht.
Ook visueel voelt Mario opgefrist. De personages hebben meer expressie en de animaties zitten vol kleine details. De pratende bloemen leveren ondertussen commentaar alsof het volkomen normaal is dat er zojuist een olifant langs is gerend. Binnen deze wereld is dat natuurlijk ook gewoon dinsdag.
Mijn vrouw moet hier ook plezier aan hebben
Het belangrijkste aan samen spelen is voor mij dat we allebei echt iets te doen hebben. Mijn vrouw wil zelf door dat level komen, zelf ontdekken hoe een sprong werkt en zelf het gevoel hebben dat het lukt. Daar helpt het enorm bij als een foutje niet telkens betekent dat je weer een stuk opnieuw moet doen.
Yoshi en Nabbit zijn daarin slimme keuzes. Ze krijgen geen schade van vijanden, waardoor er meer ruimte ontstaat om te oefenen. Afgronden blijven wel degelijk een probleem. Nintendo neemt een deel van de frustratie weg; de zwaartekracht blijft gewoon in dienst.
Dat maakt ook voor mij verschil. Ik hoef minder op te letten of de ander het allemaal nog redt en kan zelf meer ontspannen spelen.
Valt iemand toch uit, dan biedt het ghostsysteem nog een kans. Je kunt binnen de beschikbare tijd naar een medespeler zweven en die aanraken om weer mee te doen. Zo verandert een mislukte sprong soms in een kleine reddingsactie. Juist dat soort keuzes zorgt ervoor dat het verschil tussen ons kleiner voelt. Ik heb nog steeds mijn ervaring en zij leert onderweg, terwijl we allebei onderdeel blijven van hetzelfde avontuur.
Al wil je misschien óók gewoon een olifant zijn
Er zit bij die hulp wel een kanttekening. Yoshi en Nabbit kunnen de gewone power-ups niet gebruiken om te veranderen. Je krijgt dus bescherming tegen vijanden, maar mist bijvoorbeeld de mogelijkheid om als olifant door het level te stampen.
Dat vind ik jammer. Juist iemand die minder vaak gamet, wil die gekke mogelijkheden waarschijnlijk ook uitproberen. Je ziet naast je iemand met een slurf blokken wegslaan en krijgt zelf vooral het voordeel dat je tegen een vijand aan mag lopen. Praktisch uitstekend geregeld, maar ik snap wel welke optie er op het eerste gezicht leuker uitziet.
Mijn voorkeur zou daarom zijn dat je die bescherming zelf kunt aanzetten, voor elk personage. Sinds maart 2026 heeft Nintendo daar in de Nintendo Switch 2 Edition + Meetup in Bellabel Park een oplossing voor: een Assist Mode die je tegen alle schade beschermt en je na een val in een afgrond laat terugzweven. Deze review gaat over mijn ervaring met het oorspronkelijke spel, maar die optie is dus wel relevant als je een versie kiest.
Er blijft genoeg over voor wie al jaren springt
Ondertussen wil ik zelf natuurlijk ook iets te doen hebben. Samen spelen werkt voor mij het best als ik plezier heb in dezelfde levels en onderweg af en toe iets zie waarvoor ik toch even mijn best moet doen.
Daar zit Wonder goed in elkaar. De hoofdroute is over het algemeen toegankelijk, terwijl extra verzamelobjecten en optionele uitdagingen meer van je vragen. Je kunt door een level komen en later ontdekken dat je er nog lang niet alles hebt gevonden. En wie denkt dat Mario inmiddels vooral vriendelijk is geworden, kan bij de moeilijkere uitdagingen nog prima zijn eigen kunnen overschatten.
De badges geven daarnaast extra mogelijkheden om het spelen aan te passen. Ze veranderen je bewegingen, bieden ondersteuning of zorgen juist voor een extra uitdaging. Zo kun je met de bekende basis blijven experimenteren. Op de Switch wil ik vaak makkelijk kunnen beginnen, en zodra ik speel mag een game best iets van me vragen. Bij Wonder zit ik vrijwel meteen in een level. Daar word ik op een gewone avond behoorlijk blij van.
Nog eentje lukt waarschijnlijk wel
De losse levels maken het makkelijk om even te spelen. Je hoeft geen ingewikkeld verhaal te reconstrueren of uit te zoeken waar je vorige keer mee bezig was. Een level kiezen is meestal genoeg.
Alleen blijft het zelden bij dat ene level. Er staat alweer iets nieuws op de kaart, je bent benieuwd wat de volgende Wonderbloem doet en samen wil je toch even zien wat daarachter zit. Een game kan kennelijk heel vriendelijk met je tijd omgaan en er ondertussen alsnog een flink stuk van je avond mee vandoor gaan.
Voor mij is Super Mario Bros. Wonder daardoor een van die spellen waarbij alles prettig samenkomt. Het platformen voelt goed, de ideeën blijven verrassen en ik kan het met mijn vrouw spelen zonder dat het verschil in ervaring steeds de aandacht opeist.
Dat laatste weegt zwaar. We hebben hier samen ontzettend veel plezier aan gehad. Als ik later aan deze Mario terugdenk, zullen die avonden eerder bovenkomen dan het aantal wonderzaadjes dat ik verzameld heb. Al zou het me niets verbazen als ik tijdens zo’n avond alsnog vond dat we dat laatste zaadje echt nog even moesten pakken.
Mijn oordeel: Uitgespeeld.
Plek in mijn week
Tussendoortje
Geen vaste avond. Heb je even tijd, dan pak je hem even. In de praktijk: losse levels, al wordt het met z’n tweeën snel een hele avond.
90van de 100 punten
- SpeelplezierHoe voelt het spelen zelf?21/25
- VakmanschapAfwerking, techniek en bugs.22/25
- Samen & deelbaarSamen spelen, meekijken of erover napraten.23/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?24/25
Wel weer verliefd op
- Steeds iets nieuws: elke Wonderbloem zet een level op zijn kop.
- Samen, ook met een niet-gamer: Yoshi, Nabbit en het ghostsysteem vangen het verschil op.
- Makkelijk oppakken: losse levels, meteen bezig.
Toch even slikken
- Hulp kost de leukste power-ups: Yoshi en Nabbit kunnen niet veranderen (in het origineel).
- Nog eentje: een kort level wordt makkelijk een hele avond.
