Normaal gesproken ben ik niet zo van dit type game. Een turn-based RPG met allerlei vaardigheden, statistieken en menu’s is meestal iets waarvan ik prima begrijp dat anderen er tientallen uren in verdwijnen. Zelf moet ik altijd even kijken of ik erin kom. Bij Clair Obscur: Expedition 33 was die twijfel alleen vrij snel verdwenen.
De opening had me volledig te pakken. Zonder te veel weg te geven: wat er gebeurt, hoe het in beeld wordt gebracht en die muziek erbij, het kwam behoorlijk binnen. Er kwam gewoon een traantje los, terwijl ik nog maar net begonnen was aan een game waarvan ik vooraf vooral dacht dat hij er mooi uitzag.
En sja, dan wil ik verder. Ik wilde weten wie deze mensen waren en waar die expeditie naartoe zou leiden. De game had mijn aandacht voordat ik me druk kon maken over de vraag of al die gevechtssystemen wel iets voor mij waren. Kennelijk ben ik best bereid om me in een turn-based RPG te verdiepen. Je moet me alleen eerst even emotioneel onderuithalen.
Een verjaardag wordt hier een ingewikkeld onderwerp
Ieder jaar schildert de Paintress een getal op een enorme monoliet. Tijdens de Gommage verdwijnt vervolgens iedereen van die leeftijd of ouder. Het getal wordt steeds lager, dus de grens komt voor de overgebleven bevolking ieder jaar dichterbij.
Dat is een ontzettend sterk uitgangspunt. Je begrijpt meteen waarom er expedities vertrekken om haar tegen te houden, en wat het betekent voor wie achterblijft. Expedition 33 volgt onderweg de sporen van eerdere expedities, van mensen die met dezelfde hoop vertrokken. Daardoor krijgt de reis gewicht.
Sommige RPG’s beginnen met zoveel koninkrijken, oorlogen en onbekende termen dat ik het gevoel krijg dat ik de introductiebijeenkomst heb gemist. Hier begreep ik de inzet direct. De vragen kwamen daarna vanzelf.
Het verhaal gaf me alle reden om te blijven
De Paintress maakt nieuwsgierig, maar de personages zorgen ervoor dat je betrokken blijft. Ze gaan ieder op hun eigen manier om met verlies, angst en de tijd die ze nog hebben. Ze zoeken steun bij elkaar, botsen en maken grappen. Juist in die kleinere gesprekken tussen de grote gebeurtenissen door ontstaat de betrokkenheid die de zwaardere scènes nodig hebben. Je kunt nog zoveel dramatische muziek onder een scène zetten, ik moet wel geven om degene die het overkomt. Dat had deze game snel geregeld.
Het verhaal vraagt wel aandacht. Antwoorden laten op zich wachten en richting het einde komt er veel samen. Af en toe had een onthulling van mij iets langer mogen blijven liggen voordat de volgende zich meldde. Toch bleef mijn nieuwsgierigheid groter dan dat lichte ongeduld. Vooral hoe de game omgaat met verdriet en het vasthouden aan mensen vond ik sterk. Hoe ga je verder als je iets bent kwijtgeraakt, en hoeveel ben je bereid te doen om iets te behouden? Dat blijft veel langer hangen dan de precieze volgorde van alle onthullingen.
Die muziek, werkelijk
Ik kan de soundtrack moeilijk los zien van het verhaal, omdat ze zoveel doet voor hoe alles binnenkomt. Componist Lorien Testard en zangeres Alice Duport-Percier geven de game een heel herkenbaar geluid: piano, orkest, zang en gevechtsmuziek die flink mag uitpakken. Soms vraag je je af wie heeft besloten dat een gevecht met een vreemd wezen ook een complete concertuitvoering verdiende. Ik ben blij dat niemand daar op het budget heeft staan tikken.
Ook het stemwerk draagt daaraan bij. Een wereld met een reusachtige schilderende vrouw heeft houvast nodig, en dat vind je in de mensen die ermee moeten leven.
Om de beurt vechten, maar wel opletten
De gevechten waren vooraf het onderdeel waarvan ik het minst zeker wist of het bij me paste. Je kiest om de beurt een aanval, vaardigheid of voorwerp. Valt de vijand aan, dan moet je zelf reageren: ontwijken, pareren of springen. Ook bij je eigen aanvallen maakt goede timing verschil. Sandfall noemt dat reactive turn-based combat.
Die combinatie hield me erbij. Bij het kiezen kan ik nadenken, maar zodra de vijand begint, moet ik opletten. Een patroon leren herkennen, een hele reeks pareren en dan zelf terugslaan geeft veel voldoening. Natuurlijk zit daar eerst een fase voor waarin je denkt dat je het snapt en precies dezelfde klap opnieuw opvangt.
Wie turn-based games juist fijn vindt vanwege de rust, moet daar wel rekening mee houden. Het verdedigen vraagt actieve aandacht. Voor mij werkte dat goed: ik wilde beter worden, omdat ik merkte hoeveel verschil het maakte.
En toen zat ik dus alsnog in de menu’s
Wapens, vaardigheden, Pictos, Luminas en de eigen mogelijkheden van ieder personage geven je veel om mee te spelen. Wanneer onderdelen op elkaar beginnen aan te sluiten, wordt dat uitzoeken steeds leuker. Het is alleen ook gewoon veel. Zeker als je minder vanzelfsprekend in dit soort RPG’s zit, moet je af en toe terugzoeken hoe iets ook alweer werkte. Daar had de presentatie van mij overzichtelijker gemogen.
Toch bleef ik ermee bezig. Bij andere games houdt zo’n berg mogelijkheden me juist op afstand. Hier had de rest me al genoeg overtuigd om de moeite te nemen.
Een wereld waar je graag in verdwaalt, tot je echt verdwaalt
De Belle Époque zie je terug in de architectuur en de kleding, en daaromheen waaiert de wereld uit naar surrealistische landschappen en vreemde wezens. Dat dit de eerste game van Sandfall Interactive is, maakt het nog indrukwekkender. Sommige gebieden zijn prachtig op een manier die je lastig in een gebruikelijk fantasyhokje krijgt, en ik wilde steeds zien wat er achter het volgende pad lag.
De route door sommige gebieden is alleen minder geslaagd dan het uiterlijk. Paden lijken op elkaar en het is niet altijd duidelijk waar je al bent geweest. Een omgeving kan schitterend zijn terwijl je voor de derde keer langs dezelfde rots loopt, en dan had ik graag wat meer overzicht gehad.
Hier wil je tijd voor vrijmaken
Expedition 33 is een game waar je voor gaat zitten. De gevechten vragen aandacht en het verhaal komt beter tot zijn recht als je de gesprekken volgt. Juist dat verraste me. Met beperkte vrije avonden ben ik gevoelig geworden voor hoeveel moeite een game vraagt voordat ik plezier heb. Hier was de zin om verder te spelen er vrijwel meteen. En er ligt een afgerond avontuur: je kunt uitgebreid verkennen, maar het verhaal werkt ergens naartoe. Ik geef mijn tijd graag aan iets waarvan ik het einde wil meemaken.
De hoeveelheid systemen en het navigeren kunnen beter, en de timing in gevechten zal lang niet iedereen liggen. Voor mij wegen die punten veel minder zwaar dan het verhaal, de muziek en de betrokkenheid die de game opbouwt. Ik dacht vooraf dat dit vooral een mooie game was voor mensen die graag turn-based RPG’s spelen. Inmiddels moet ik toegeven dat ik daar zelf ook een beetje bij hoor. In ieder geval als deze Fransen er eentje maken.
Mijn oordeel: Uitgespeeld.
Plek in mijn week
Kreeg voorrang
Gaat voor de rest: zodra er tijd is, kies ik deze.
94van de 100 punten
- SpeelplezierHoe voelt het spelen zelf?24/25
- VakmanschapAfwerking, techniek en bugs.25/25
- Samen & deelbaarSamen spelen, meekijken of erover napraten.20/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?25/25
Wel weer verliefd op
- Een opening die binnenkomt: er kwam gewoon een traantje los.
- Verhaal, muziek en stemwerk: samen uitzonderlijk sterk.
- Gevechten met timing: nadenken bij je eigen beurt, opletten bij die van de vijand.
Toch even slikken
- Veel menu’s: de systemen hadden overzichtelijker gepresenteerd mogen worden.
- Verdwalen: paden lijken op elkaar en je weet niet altijd waar je al was.
