Een klein robotje, een hond als raket op je rug en een omgeving waarin ongeveer alles reageert als je ertegenaan loopt. Ondertussen doet de controller enthousiast mee. Astro Bot heeft weinig tijd nodig om duidelijk te maken wat de bedoeling is: ga maar even spelen, er ligt genoeg om uit te proberen.
Dat bevalt me bijzonder goed. Ik kan genieten van uitgebreide games met systemen waar je rustig voor moet gaan zitten, maar soms wil ik iets aanzetten en meteen begrijpen waarom het leuk is. Zonder eerst terug te halen welke uitrusting ik had gekozen of waarvoor die drie soorten muntjes ook alweer bedoeld waren.
Bij Astro Bot zit het plezier vooral in het doen. Springen, rondkijken, iets ontdekken en toch even teruglopen omdat er achter dat stukje decor best nog iets verstopt kan zitten. Het soort nieuwsgierigheid waardoor je vanzelf verder speelt.
Een eenvoudige basis waar veel mee gebeurt
Je opdracht is overzichtelijk: Astro’s bemanning is verspreid geraakt en je gaat op zoek naar de verdwenen Bots. Daarvoor reis je langs allerlei planeten, met tijdelijke krachten die steeds andere mogelijkheden openen.
De basis blijft herkenbaar. Je springt, slaat en zweeft even om ergens te komen. Daardoor hoeft de game bij een nieuw idee weinig opnieuw uit te leggen. Je weet hoe Astro beweegt en kunt je aandacht richten op wat er deze keer met de omgeving kan.
Dat vind ik een van de sterkste kanten. Een power-up kan de manier waarop je naar een level kijkt flink veranderen. Ineens kun je ergens doorheen breken, of maak je jezelf zo klein dat een onopvallende opening een complete route blijkt te zijn. Daarna krijgt een ander idee weer de ruimte.
De vergelijking met Mario is snel gemaakt. Vooral dat plezier in een omgeving ontdekken en een nieuwe vaardigheid uitproberen voelt vertrouwd. Team Asobi begrijpt hoe aantrekkelijk het is als een game je steeds een klein zetje geeft om ergens aan te zitten. Je hoeft lang niet altijd een beloning te krijgen; soms wil je gewoon weten wat er gebeurt.
Mijn controller heeft het ook naar zijn zin
Wie Astro’s Playroom kent, weet hoe goed Astro en de DualSense bij elkaar passen. Die controller kan veel meer dan een beetje trillen als er iets ontploft, en hier krijgt hij volop de kans om dat te laten merken.
De trillingen, geluidjes en weerstand van de triggers sluiten aan op wat je doet. Verschillende ondergronden krijgen een eigen gevoel en bewegingen worden tastbaarder. Dat klinkt al snel als de tekst op de achterkant van een doos, maar bij Astro draagt het echt bij aan het plezier. De controller is onderdeel van hoe je de wereld ervaart.
Ook op het scherm reageert van alles. Kleine onderdelen bewegen, Bots zijn ergens mee bezig en decor blijkt soms veel minder vast te staan dan je dacht. Je kunt even afdwalen en iets proberen zonder dat daar meteen een opdracht of voortgangsbalk aan vastzit. Mijn PS5 mag dus best zijn best doen op licht, effecten en bewegende objecten. Als het resultaat is dat ik met een klein robotje nog even ergens tegenaan wil slaan om te zien wat er gebeurt, vind ik dat een prima besteding van al die rekenkracht.
Een behoorlijk gezellige PlayStation-reünie
Daar komen de verwijzingen naar andere PlayStation-games nog bij. Tussen de Bots herken je personages en kostuums uit verschillende periodes van PlayStation. Sommige zie je direct, bij andere duurt het even voordat het kwartje valt.
Dat maakt verzamelen aantrekkelijker. Je zoekt een verdwenen bemanningslid en krijgt er soms een herinnering bij. Een personage dat je al jaren niet hebt gezien, of een game waarvan je ineens weer weet dat die bestond. Voor de doelgroep van deze website is dat geen bijzonder ingewikkelde manier om belangstelling te wekken. Ik ben ook maar een mens.
Het werkt voor mij vooral als de verwijzingen verder gaan dan herkenning. De game gebruikt bekende werelden en ideeën ook om je iets te laten doen, waardoor die ontmoetingen onderdeel van het avontuur blijven. Toch vind ik Astro zelf minstens zo interessant. De power-ups, de bewegingen en de kleine grappen in de omgeving geven hem genoeg karakter. Hij hoeft niet steeds iemand beroemders aan te wijzen om leuk te blijven.
Vriendelijk, tot je alles wilt halen
De hoofdroute is behoorlijk toegankelijk. Veel levels geven je ruimte om te ontdekken en fouten te herstellen. Wie vooral plezier haalt uit sprongen die pas na twintig pogingen lukken, vindt die uitdaging dus niet overal.
Voor mij past dat meestal goed. Ik hoef niet in ieder level te bewijzen dat ik jarenlang platformers heb gespeeld. Soms wil ik gewoon rondkijken, een Bot vinden en door naar de volgende planeet.
De optionele uitdagingen vragen wel meer van je, en de later toegevoegde levels en tijdritten zijn nadrukkelijk pittiger. Achter die vriendelijke uitstraling kom je dus niet overal moeiteloos doorheen. Dat lijkt me een prettige verdeling. De hoofdroute laat veel spelers van het avontuur genieten, en daarna is er genoeg ruimte om jezelf uit te dagen. Al moet je wel plezier hebben in verzamelen en extra routes zoeken. Wie alleen rechtstreeks naar de credits wil, is eerder klaar.
Het hoeft mijn komende halfjaar niet over te nemen
Een ervaring die je kunt afronden, spreekt me steeds meer aan. Astro Bot past daar goed bij. Je kunt een paar levels spelen, iets afronden en later weer verder zonder eerst uit te zoeken waar je ook alweer mee bezig was.
De game is na de release ook niet stilgezet. Er kwamen gratis levels bij; na de uitbreiding van juli 2025 telt de game ruim negentig levels. Dat botst ook niet met wat ik prettig vind aan een einde. Extra levels kunnen een goede reden zijn om terug te komen. Het verschil zit in de ruimte om zelf te kiezen wanneer ik dat doe. Een uitbreiding mag best op me wachten terwijl ik iets anders speel.
Hoeveel plezier je uit Astro Bot haalt, hangt sterk af van hoeveel je wilt vinden en hoe graag je de moeilijkere uitdagingen aangaat. Ik beoordeel hem daarom vooral op de variatie en het plezier onderweg. De hoeveelheid uren vertelt maar een deel van het verhaal.
Meer van dit, graag
Ik vind het fijn om PlayStation zo uitbundig te zien. Er is genoeg ruimte voor grote verhalen, indrukwekkende acteurs en personages met een zwaar verleden, en veel van die games speel ik graag. Daarnaast mag er ook gewoon een robot rondlopen die zichtbaar plezier heeft in zijn eigen avontuur.
Mijn voornaamste kanttekeningen zijn de vrij milde hoofdroute en de nadruk op verzamelen. Doet dat laatste je weinig, dan verliest een deel van het zoeken zijn aantrekkingskracht. En sommige verwijzingen landen beter als je de bijbehorende games kent.
Daar staat ontzettend veel tegenover: inventieve levels, heerlijke kleine reacties in de omgeving en een controller die echt iets toevoegt. Vooral de voortdurende nieuwsgierigheid vind ik knap. Wat zit daar? Kan ik daarheen? Wat gebeurt er als ik dit probeer? Een vrolijke, verzorgde platformer die heel goed begrijpt hoeveel plezier er in een nieuw idee kan zitten.
En dan blijkt die Bot daarachter toch nog bereikbaar. Vooruit, die pakken we ook even.
Mijn oordeel: Speel ik verder.
Plek in mijn week
Tussendoortje
Geen vaste avond. Heb je even tijd, dan pak je hem even. In de praktijk: een paar levels passen in elke avond, al blijft het zelden bij één.
90van de 100 punten
- SpeelplezierHoe voelt het spelen zelf?25/25
- VakmanschapAfwerking, techniek en bugs.24/25
- Samen & deelbaarSamen spelen, meekijken of erover napraten.18/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?23/25
Wel weer verliefd op
- Meteen plezier: je begrijpt direct wat de bedoeling is.
- Steeds een nieuw idee: power-ups veranderen hoe je naar een level kijkt.
- De controller doet mee: trillingen, geluid en triggers maken de wereld tastbaar.
Toch even slikken
- Milde hoofdroute: pittige sprongen zitten vooral in de extra uitdagingen.
- Draait om verzamelen: doet dat je weinig, dan verliest het zoeken zijn glans.
- Herkenning helpt: sommige verwijzingen landen beter als je de PlayStation-games kent.
