Vorige week schreef ik over de vreemde vloek die rond Avatar lijkt te hangen. De gelekte Aang-film, de rommelige behandeling van The Legend of Korra en natuurlijk het live-actiontrauma waar we als samenleving nog steeds opvallend weinig nazorg voor hebben gekregen. Het hele pakket.
Toch is dat maar de helft van mijn verhaal met Avatar. De andere helft staat gewoon bij mij in de kast.
Daar liggen de omnibussen, de boeken en inmiddels ook Magic: The Gathering-kaarten met doorlopende Avatar-illustraties. Dat laatste zou heel logisch zijn als ik Magic speelde, maar dat doe ik dus niet. Ik heb kaarten gekocht voor een kaartspel dat ik niet speel, omdat ze samen een mooie scène vormen. Volgens mij heten ze officieel Scene Cards of Scene Boxes, maar connected art klinkt in mijn hoofd nog altijd beter dan: volwassen man koopt kartonnen bewijs van jeugdliefde.
Ik heb er overigens geen seconde spijt van.
Dat is misschien het vreemde aan fan zijn. Je weet heel goed dat je beïnvloed wordt door marketing, herkent de nostalgieknop waar met twee handen tegelijk op wordt gedrukt en ziet hoe een verhaalwereld langzaam ook een productlijn wordt. Toch zijn er franchises waarbij je weerstand op het beslissende moment ongeveer verdwijnt. Je kijkt naar een boek, een kaart of een fraai uitgevoerde doos en denkt: vooruit, deze mag ook in de kast.
Avatar is voor mij zo’n wereld.
Niet alles uit onze jeugd verdient automatisch een herkansing. Sommige dingen kunnen beter veilig blijven waar ze zijn: in onze herinneringen, op zolder of achter het wachtwoord van een account dat sinds 2007 niet meer is gebruikt. Avatar heeft die ongemakkelijke terugkijktest alleen moeiteloos doorstaan. Je zet de serie jaren later nog eens aan en denkt niet dat het vroeger vooral leuk was omdat je zelf jonger was. Je vraagt je eerder af hoe een kinderserie toen al zoveel beter geschreven kon zijn dan behoorlijk wat series die nu nadrukkelijk voor volwassenen worden gemaakt.
Als kind was het concept natuurlijk al genoeg. Water, aarde, vuur en lucht. Gooi daar een vliegende bizon, een boemerang en een blind meisje met de persoonlijkheid van een sloopkogel bij en mij hoefde je verder weinig meer uit te leggen. Ik ben ook maar een mens.
Avatar bleef alleen niet hangen door de elementen of de gevechten. Het waren juist de rustigere momenten ertussen, de grap vlak voordat het te zwaar werd en personages die eerst vooral irritant leken, maar je een paar afleveringen later ineens emotioneel volledig onderuit haalden. Vriendschap was geen goedkoop toverwoord waarmee ieder probleem op het laatste moment werd opgelost. Mensen maakten fouten, moesten moeite voor elkaar doen en veranderden soms pas nadat ze behoorlijk lang en overtuigend de verkeerde kant op waren gelopen. Ik zal hier geen ingewikkelde vergelijking met volwassen worden van maken, maar helemaal toevallig is het vermoedelijk ook niet dat dit later nog steeds werkt.
Dat maakt het extra frustrerend dat de franchise aan de buitenkant zo vaak rommelig aanvoelt. De wereld zelf is juist zorgvuldig opgebouwd. De originele serie wist wanneer iets groot moest worden en wanneer een aflevering even stil mocht vallen. Wanneer iemand moest vechten en wanneer iemand eindelijk eens moest luisteren. Balans dus, zonder dat het klinkt als een zweverige tekst op een poster naast een kamerplant.
Misschien is dat ook waarom ik, ondanks de nodige argwaan, toch hoopvol blijf over alles wat eraan komt.
De Aang-film wilde ik sowieso zien. Na alle vertragingen, wijzigingen en uiteindelijk de enorme lek rondom de film ben ik vooral benieuwd of hij nog begrijpt waarom mensen zoveel om deze personages geven. Ik wil Aang, Katara, Sokka, Toph en Zuko best als volwassenen terugzien, graag zelfs, zolang het meer wordt dan een reünie met mooi licht, bekende muziek en voldoende verwijzingen om het internet een weekend bezig te houden. Hoe ziet hun vriendschap eruit wanneer de oorlog voorbij is en het gewone leven verdergaat? Wat is er van Aangs idealen overgebleven zodra hij ook verantwoordelijkheid moet dragen voor een wereld die lang niet altijd op idealen zit te wachten?
Daar ga ik uiteraard over schrijven. Ik heb inmiddels genoeg Avatar-spullen verzameld om daar op zijn minst een lichte morele verplichting bij te voelen.
Toch zit mijn grootste enthousiasme inmiddels bij Avatar: Seven Havens. Sinds de eerste officiële teaser is dat alleen maar erger geworden.
Ik kan niet wachten om opnieuw een Avatar-wereld in te duiken waarin ik nog niet precies weet hoe alles werkt. Nieuwe personages, andere plekken en een artstyle die vertrouwd genoeg voelt om Avatar te zijn, maar tegelijkertijd een heel eigen sfeer neerzet. Zelfs de muziek in de teaser trekt me nu al die wereld in. Dat is knap voor een video van nog geen twee minuten en financieel vermoedelijk slecht nieuws voor de toekomstige inhoud van mijn kast.
Wat me vooral aanspreekt, is dat Seven Havens niet alleen lijkt voort te bouwen op wat we al kennen. De wereld is veranderd, de Avatar wordt niet vanzelfsprekend als redder ontvangen en de nieuwe Earth Avatar moet haar plek zien te vinden in iets wat duidelijk beschadigd is geraakt. Dat geeft de serie de kans om weer te doen waar Avatar altijd sterk in was: een groot conflict vertellen via personages die zelf nog nauwelijks begrijpen wat hen overkomt.
En dan is er Korra.
We zien haar maar kort, maar bepaald niet alsof ze na haar eigen serie ergens rustig thee is gaan drinken en tevreden heeft toegekeken hoe de wereld zich verder ontwikkelde. De teaser roept vooral de vraag op wat er in hemelsnaam is gebeurd. Wat heeft zij meegemaakt? Welke rol speelde ze in de catastrofe die deze nieuwe wereld heeft gevormd? En waarom lijkt haar nalatenschap eerder iets waar mensen bang voor zijn dan iets wat ze willen eren?
Korra heeft binnen haar eigen serie al genoeg over zich heen gekregen, zowel in het verhaal als daarbuiten. Juist daarom wil ik weten wat de makers met haar in petto hebben. Ik hoop wel dat ze meer wordt dan een schokkend beeld waarmee het verhaal van de nieuwe Avatar op gang wordt geholpen. Korra verdient het om ook in deze nieuwe wereld als volledig personage behandeld te worden, inclusief alles wat ze heeft opgebouwd, verloren en waarschijnlijk opnieuw heeft geprobeerd te herstellen.
Misschien vind ik Seven Havens daarom interessanter dan nóg een verhaal dat vooral teruggrijpt naar bekende personages. Ik wil best weten hoe het verderging met Aang en zijn vrienden, maar ik wil ook weer verrast worden. Nieuwe dorpen ontdekken, vreemde dieren leren kennen, langzaam begrijpen hoe de wereld in elkaar zit en bijpersonages ontmoeten die na drie afleveringen belangrijker blijken dan je vooraf had verwacht. Een nieuwe serie heeft daar de ruimte voor. Voor mislukte plannen, rustige afleveringen en omwegen die op papier weinig met de hoofdmissie te maken hebben, maar jaren later wel de afleveringen blijken die je het beste hebt onthouden.
Er komt daarnaast ook nog een fighting game aan. Natuurlijk ga ik die bekijken en waarschijnlijk ook spelen, terwijl ik mezelf vertel dat ik hem alleen even kort test. Drie uur later word ik dan online vernederd door iemand die Sokka speelt en waarschijnlijk na mijn geboortejaar ter wereld is gekomen. Volledig in lijn met het personage, maar daarom niet minder pijnlijk.
Uiteindelijk hoop ik deze hele wereld ooit aan mijn dochters te laten zien. Nu zijn ze daar nog wat jong voor. Er zijn grenzen aan wat je naast een beker melk en een bakje rozijnen serveert. Vandaag leren we over oorlog, schuldgevoel, eer, schaamte en spirituele balans voelt misschien wat stevig voor een doordeweekse ochtend. Voorlopig houden we het dus nog even bij Bluey.
Maar ooit kijken we samen naar Aang in het ijs, naar Katara die veel te veel verantwoordelijkheid draagt, naar Sokka die grappiger is dan hij zelf doorheeft en naar Zuko, die vooral heel lang boos op zichzelf blijkt te zijn. En natuurlijk naar Toph, die ook voor een volgende generatie vermoedelijk gewoon gelijk heeft.
Ik hoop dat mijn dochters dan zien wat ik er zo mooi aan vind. Dat mensen kunnen veranderen, zacht zijn weinig met zwakte te maken heeft en humor prima naast verdriet kan bestaan. Dat een goede serie jonge kijkers niet hoeft te onderschatten om begrijpelijk te blijven.
Als ze er uiteindelijk helemaal niets mee hebben, zal ik dat uiteraard op een volwassen manier accepteren. Waarschijnlijk. Misschien. Ik heb ook niet voor niets die kast gevuld.
Dus ja, rond Avatar hangt een vreemde vloek. Releases ontsporen, adaptaties wisselen nogal in kwaliteit en de verwachtingen zijn inmiddels zo hoog dat iedere nieuwe productie haast begint met een achterstand. Toch blijft de wereld zelf overeind. De teaser van Seven Havens herinnerde me eraan dat Avatar bovendien niet alleen een plek is waar ik graag naar terugga. Het kan blijkbaar ook nog steeds een deur openen naar iets wat ik helemaal niet ken.
Ik blijf daarom kritisch kijken, met een gezonde hoeveelheid argwaan en een kast vol bewijs dat ik al jaren niet meer objectief ben. Na die eerste beelden overheerst alleen vooral iets anders: ik heb er oprecht weer zin in. Ik mag weer even 13 zijn.
De vloek mag wat mij betreft de kast in. Al moet daar binnenkort vermoedelijk wel wat ruimte worden gemaakt voor de volgende omnibus.
