Vrijdagavond. De kinderen liggen op bed, het huis is eindelijk stil en ik zet mijn koptelefoon op. Dat zijn van die momenten waarop je eigenlijk verstandig zou moeten zijn en vroeg naar bed zou moeten gaan, maar ja, er stond een nieuwe Avatar-serie klaar. Dan kun je wel doen alsof je een volwassen man bent met verantwoordelijkheden, maar ergens in mij zat ook gewoon weer die jongen die destijds compleet werd opgeslokt door Aang, Appa, Zuko en alles wat daarna kwam.
Alleen moest ik er dit keer eerst nog even via een VPN naartoe. Paramount+ bestaat in Nederland niet als losse dienst en SkyShowtime begint pas op 17 oktober, dus Avatar organiseerde, geheel in lijn met zijn rommelige releasegeschiedenis, eerst nog een klein toelatingsexamen voordat ik iets mocht kijken. Maar goed, ik zat klaar. En eerlijk is eerlijk: na 23 minuten wist ik genoeg.
Niet over de hele serie natuurlijk. Dit is geen diepgravende analyse na acht afleveringen en ook geen poging om nu al te doen alsof ik precies weet waar dit allemaal naartoe gaat. Toen ik dit schreef, op 11 oktober, stonden er op Paramount+ al drie afleveringen klaar: de première op 9 oktober bracht ze tegelijk, en tot en met 30 oktober komen er elke vrijdag nieuwe bij. Van Avatar: Seven Havens heb ik alleen de eerste gezien, “On the Horizon”, en daar gaat dit oordeel over. Het is gewoon de eerste vraag na een pilot: wil ik verder kijken? Ja dus.
Een nieuwe Avatar, maar geen veilige herhaling
Bij een nieuwe Avatar-serie ga je automatisch zoeken naar wat je herkent. Dat is misschien niet helemaal eerlijk, maar wel menselijk. Je wil iets voelen van The Last Airbender, iets herkennen van The Legend of Korra, en tegelijk hoop je vooral dat het niet voelt alsof iemand de oude succesformule nog eens door de kopieermachine heeft gehaald. Seven Havens lijkt dat goed te begrijpen. Wat ik vooraf uit de Seven Havens-teaser haalde, schreef ik eerder al op.
De serie neemt genoeg mee om direct als Avatar te voelen. De band tussen mens, natuur en geestenwereld zit er meteen in, en het sturen van de elementen voelt nog altijd creatief en fysiek. Met Pavi, de nieuwe Avatar, en haar kat-aap Geet krijg je vrij snel zo’n dynamiek waarvan je denkt: ja, dit hoort in deze wereld thuis. Niet omdat het precies Aang en Momo is, maar omdat het dezelfde soort warmte heeft. Zo’n klein duo dat je in een paar scènes al net iets te graag wil beschermen.
De toon is wel duidelijk anders. Waar Aang begon als hoop in een wereld die hem nodig had, begint Pavi in een wereld die haar liever kwijt dan rijk is. Seven Havens speelt 225 jaar na The Legend of Korra: de mensheid leeft na een ramp, de Cataclysm, in zeven versterkte steden, de Havens. Buiten die steden ligt een woestenij, de Harshlands, die niet bepaald uitnodigt tot een ontspannen wandelvakantie. En de Avatar is hier eerder de vernietiger dan een redder.
Dat is nogal een verschuiving. De Avatar was altijd degene die de balans moest herstellen. Hier lijkt de wereld vooral te denken: daar heb je degene door wie alles juist misging. Dat geeft de serie meteen een volwassen lading, zonder dat het geforceerd donker wordt. Al is “gezellig” ook niet direct het woord dat ik op mijn notitieblokje had staan.
Pavi hoeft nog helemaal geen legende te zijn
Wat ik sterk vind aan deze eerste aflevering, is dat Pavi niet wordt neergezet als iemand die klaarstaat om haar lotsbestemming met open armen te ontvangen. Ze is geen jonge heldin die na drie minuten besluit dat ze de wereld wel even gaat redden. Ze probeert vooral te overleven in de marge van Ellora, en dat maakt haar meteen interessanter.
Stemactrice Saheli Khan geeft haar iets kwetsbaars en alerts. Pavi voelt als iemand die gewend is om te kijken waar de uitgang is voordat ze ergens naar binnen loopt. Wanneer duidelijk wordt dat ze aarde kan sturen en ze in aanraking komt met Jae, een plichtsgetrouwe luchtstuurder, krijgt de aflevering ook echt haar anker.
De gesprekken tussen Pavi en Jae werken omdat ze niet te netjes zijn opgeschreven. Jae vertegenwoordigt de orde, de regels en het wantrouwen richting alles wat met de Avatar te maken heeft. Pavi vertegenwoordigt vooral de wens om morgen ook nog te bestaan. Dat botst, maar niet op een schreeuwerige manier. Meer zoals twee mensen die allebei een goede reden hebben om de ander niet direct te vertrouwen. Daar kan ik doorgaans meer mee dan met personages die elkaar na vijf minuten al hun hele trauma-cv toesturen.
Beeld, actie en muziek
Visueel kiest de serie voor een andere route dan vooral Korra. De animatie van Seven Havens ligt nu bij de Franse studio La Chouette Compagnie, en dat zie je. De achtergronden van de Harshlands zijn prachtig: stoffig, leeg, warm en dreigend tegelijk. Er zit een schilderachtige kwaliteit in die goed past bij deze post-apocalyptische wereld. Je voelt dat de aarde hier bijna een personage op zichzelf is.
Bij de actie moest ik wel even wennen. De gevechten missen soms de soepele, bijna lichamelijke impact die Studio Mir in Korra zo goed kon neerzetten. Daar voelde elke beweging alsof iemand daar daadwerkelijk jaren op had getraind, inclusief blauwe plekken en waarschijnlijk een fysiotherapeut op de achtergrond. Hier oogt het soms iets getrapter, iets meer cel-shaded. Ik ben daar niet de enige in: meerdere recensenten noemen de personage-animatie stroever dan bij de voorgangers, terwijl de achtergronden en de stad Ellora juist lof krijgen.
Stoorde het me? Niet echt. De actie blijft helder en functioneel, en eerlijk gezegd was ik te veel bezig met de wereld en de personages om me eraan te ergeren. Maar als je vooral komt voor die pure ‘bending’-choreografie uit de beste Korra-momenten, dan moet je misschien even schakelen.
De muziek helpt daar enorm bij. Jeremy Zuckerman is terug en dat hoor je meteen. De score klinkt vertrouwd zonder gemakzuchtig te worden: traditionele snaarinstrumenten, donkere synthesizers en beklemmende soundscapes die samen iets maken dat aards en onheilspellend voelt. Alsof de oude wereld nog ergens onder het zand ligt te brommen.
En dan is er dat kleine moment waarop een stadswacht Four Seasons fluit, het deuntje van oom Iroh. Dat is precies het soort fanservice waar ik wel tegen kan. Niet een groot bord met “weet je nog?”, maar gewoon een klein muzikaal knikje voor mensen die hun jeugd blijkbaar nog steeds niet helemaal hebben losgelaten. Schuldig.
Kan ik dit met de kinderen kijken?
Met jonge kinderen zou ik Seven Havens voor nu nog niet kijken. Sinds ik vader ben, kijk ik dit soort series toch met twee brillen. De ene bril is van mijzelf: iemand die Avatar al jaren volgt, theorieën leest, te veel details onthoudt en waarschijnlijk iets te serieus kan praten over de Avatar-cyclus. De andere is die van vader van twee jonge meiden, en dan wordt de vraag al snel: kan dit samen op zondagmiddag op de bank?
The Last Airbender had vanaf het begin luchtigheid, slapstick en een soort avontuurlijke helderheid waardoor jonge kinderen er makkelijker in konden stappen. Seven Havens voelt zwaarder. Niet per se eng op een expliciete manier, wel grimmig: wantrouwende menigten, een wereld na een ramp, een hoofdpersoon die eigenlijk nergens veilig lijkt te zijn. Dat vraagt meer context dan jonge kinderen meestal leuk vinden op een moment waarop ze vooral willen weten wie de grappige is.
Ik denk dat dit beter werkt voor kinderen vanaf een jaar of 10 à 12, en misschien nog wel het meest voor volwassenen die met Aang en Korra zijn meegegroeid. Mensen zoals ik dus. Dertigers die inmiddels kinderen naar bed brengen en daarna zelf weer in een animatieserie verdwijnen alsof dat een volkomen normaal avondritueel is. Wat het ook is.
Tijdsinvestering
Met 23 minuten per aflevering vraagt Seven Havens op papier weinig van je agenda. Dat is prettig, want mijn avonden zijn inmiddels geen eindeloze vlaktes van vrije tijd meer. Toch voelt dit niet als een serie die je even gedachteloos tussendoor aanzet.
De aflevering zelf is kort, maar daarna begint het eigenlijk pas. Wat was de Cataclysm precies? Wat is er met Korra gebeurd? Waarom wordt de Avatar zo gehaat? En hoe zit het met Pavi’s tweelingzus? Voor je het weet zit je alsnog een half uur theorieën te lezen of een analysevideo te kijken, terwijl je eigenlijk alleen even “één aflevering” zou doen.
Dat is niet erg. Sterker nog, voor mij is dat juist een goed teken. Een serie als deze moet blijven hangen, en dat merk je doordat je wereld, personages en kleine aanwijzingen in je hoofd blijft ordenen. Alsof je brein zelf ook even een whiteboard heeft gepakt. Daarom is Seven Havens toch meteen mijn serie van het moment: de afleveringen zijn kort, maar ze laten je niet meteen los.
Conclusie: kijk ik verder?
Ja. Zonder twijfel.
Avatar: Seven Havens kiest in deze eerste aflevering niet voor de makkelijkste weg. De serie vertrouwt erop dat we meegaan in een wereld waarin de Avatar vooral angst en woede oproept. Dat is een slimme keuze, zeker voor een publiek dat inmiddels is opgegroeid met deze franchise en best iets meer aankan dan “jong persoon moet vier elementen leren en ondertussen de wereld redden”.
Niet alles is meteen perfect. De animatie vraagt wat gewenning en de actie mist soms nog het gewicht van de beste Korra-momenten. In Nederland begint de serie bovendien acht dagen later dan in de VS: vanaf 17 oktober 2026 staat Seven Havens op SkyShowtime, en dat scheelt je in elk geval het toelatingsexamen. De sfeer, de muziek, Pavi als hoofdpersoon en het centrale mysterie zijn sterk genoeg om me direct weer binnen te trekken.
Aflevering 1 doet precies wat een pilot moet doen: niet alles uitleggen, wel genoeg vertrouwen geven. Avatar: Seven Havens kijk ik dus verder, als mijn serie van het moment.
Mijn oordeel: Kijken we verder.
Plek in mijn week
Mijn serie van het moment
Verdient voorrang boven de rest. In de praktijk: afleveringen van ±23 minuten, maar daarna lees ik nog een half uur theorieën.
90van de 100 punten
- KijkplezierGrijpt het je vast?24/25
- VakmanschapBeeld, spel en afwerking.22/25
- SamenMet je partner of het gezin kijken.22/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?22/25
Wel weer verliefd op
- Pavi, die vooral wil overleven, en haar botsingen met Jae
- De stoffige, dreigende achtergronden van de Harshlands
- De muziek van Jeremy Zuckerman, inclusief dat Four Seasons-fluitje
Toch even slikken
- De personage-animatie oogt getrapter en vraagt gewenning
- De gevechten missen soms het gewicht van de beste Korra-momenten
- In Nederland pas vanaf 17 oktober op SkyShowtime, acht dagen na de VS
De volgende aflevering kijk ik waarschijnlijk weer laat op de avond, met koptelefoon op, terwijl ik mezelf wijsmaak dat ik daarna echt meteen naar bed ga.
