Let op: volledige spoilers. Deze review bespreekt aflevering 13, The Root Chakra, en daarmee het einde van Book One: Survival. Nog niet zo ver? Lees eerst mijn review van aflevering 10, 11 en 12.
Ik had inmiddels behoorlijk wat vragen voor de finale van Seven Havens. Twee Avatars, de Anomaly, Korra, de chakra’s en die verdwenen ouders: genoeg om in één aflevering even rustig uit te leggen.
The Root Chakra geeft een aantal belangrijke antwoorden, maar na afloop zit ik vooral met Pavi en Nisha. Twee meisjes die eindelijk ontdekken wat er met hun gezin is gebeurd, en daarna hun enige overgebleven houvast kwijtraken: elkaar. Ik wil natuurlijk weten hoe deze wereld werkt. Inmiddels wil ik nog liever dat het goedkomt tussen die twee.
Het plan van hun ouders blijft lastig
De herinnering maakt duidelijk dat hun ouders met Pavi wilden vertrekken en Nisha bij de White Lotus wilden achterlaten, omdat ze bang waren voor haar kracht.
Met de uitvoering blijf ik moeite houden. Midden in de nacht één kind meenemen en hopen dat het andere doorslaapt, is een spectaculair slecht plan. Angst kan mensen verschrikkelijke keuzes laten maken, maar ook als Nisha wakker wordt en hen achternagaat, blijven haar ouders vluchten. Daar voel ik de schrijvers iets te nadrukkelijk richting die onvermijdelijke uitbarsting duwen.
Wat volgt, werkt emotioneel wel. Nisha ziet haar gezin vertrekken, raakt in paniek en haar angst krijgt een vernietigende uitwerking. Een rotslawine kost hun ouders het leven en Pavi verliest haar been. Daarmee krijgt Nisha een herinnering terug waarvan ik me nauwelijks kan voorstellen hoe je die als kind moet dragen.
Mijn Vaatu-theorie mag terug in de la
Na de teaser lag de verbinding nogal voor de hand. Twee Avatars, rode energie en een geest die aan Vaatu doet denken: daar bouwde ik met weinig moeite een hele theorie omheen.
Een interview met de makers bij Inverse geeft reden om daarvan terug te komen. Ethan Spaulding en Sehaj Sethi noemen het gewoon de Anomaly, en volgens Sethi is het niet wat fans denken. De finale legt bovendien nadrukkelijk de verbinding met Nisha’s angst.
Daar ben ik eigenlijk blij mee. Nisha heeft al genoeg in zich om een interessant personage te zijn: angst om verlaten te worden, schuldgevoel, liefde voor haar zus en macht die ze zelf nauwelijks begrijpt. Als uiteindelijk een duistere geest overal verantwoordelijk voor blijkt, verdwijnt een deel van die ingewikkeldheid. Ik hoop dat de serie haar die ruimte blijft geven.
Pavi gaat voor mij te ver
Nisha weet eerder dan Pavi wat er gebeurd is en houdt het voor zich. Dat begrijp ik. Ze moet haar zus iets vertellen waarvoor ze zelf waarschijnlijk nog geen woorden heeft. Haar zwijgen maakt de ontdekking alleen wel pijnlijker. Pavi krijgt twee klappen tegelijk: wat er met hun gezin is gebeurd, en het besef dat Nisha dit al wist. Ze mag boos zijn, vragen hebben en afstand nodig hebben.
Maar haar reactie gaat voor mij verder dan dat. Ze behandelt Nisha alsof die bewust voor de ramp heeft gekozen, en raakt daarmee precies aan Nisha’s grootste angst: dat Pavi haar verlaat zodra ze weet wat er gebeurd is. Vervolgens vertrekt ze ook echt. Dat vind ik hard, ook met haar leeftijd en de schok in gedachten.
Het ongemakkelijke is dat Pavi ondertussen haar chakra opent en Ellora redt. Je zou haar overwinning kunnen lezen als bevestiging dat ze ook tegenover Nisha gelijk heeft. Dat zijn voor mij twee verschillende dingen. Sehaj Sethi zegt bij TV Insider zelf dat Pavi misschien te hard is voor Nisha, en dat Nisha ook fout zat door de waarheid te verzwijgen. Dat geeft me vertrouwen, al moet de serie zelf nog iets met die pijn doen.
Dit heet de Chakra State
Wat Pavi aan het eind doet, leek eerst op een afwijkende Avatar State. De makers noemen het bij TV Insider de Chakra State: een korte krachttoename die hoort bij het openen van een chakra, en uitdrukkelijk niet de Avatar State.
Dat onderscheid past bij Pavi. Ze is het hele seizoen bang geweest voor wat het betekent om Avatar te zijn. Ze verstopt zich, houdt zich op de achtergrond en laat Nisha die rol innemen. In de finale accepteert ze eindelijk dat die verantwoordelijkheid ook van haar is. Daarmee krijgt Survival achteraf meer betekenis. Bijna iedereen probeert vanuit angst iets vast te houden: controle, veiligheid, erkenning of een ander mens. Pavi’s doorbraak rond het Root Chakra sluit daar mooi op aan, en daardoor voelt haar kracht verdiend.
De scène waarin ze de energie van de koepel onschadelijk maakt, werkt prachtig. Nisha gaf alles om de koepel tegen te houden, Pavi vindt een andere aanpak en leidt de energie om. Dat verschil maakt hun manieren van Avatar-zijn interessanter dan een wedstrijdje wie het hardst kan duwen.
Aang zien is nog geen herstelde verbinding
Pavi ziet sterrenbeelden van eerdere Avatars, met Aang en Korra erbij. Dat roept natuurlijk meteen vragen op, zeker na wat er in The Legend of Korra met de verbinding naar de vorige levens gebeurde. Toch zou ik nog niet concluderen dat die verbinding hersteld is: Pavi voert geen gesprek met Aang en krijgt geen uitleg. De scène laat zien dat er iets mogelijk is waarvan we de werking nog niet kennen, en dat vind ik al groot genoeg.
Korra’s rol bevalt me juist doordat die beperkt blijft. Ze verschijnt, zegt niets en Pavi ziet haar volgende bestemming: de Floating Isles. Natuurlijk wil ik weten wat er tijdens de Cataclysm gebeurde, maar ik waardeer dat de finale Korra geen geschiedenisles laat geven. Pavi heeft een eigen verhaal nodig.
Nisha krijgt erkenning en staat alsnog alleen
Misschien vind ik Nisha’s einde nog het pijnlijkst. Ze heeft mensen gered en Ellora ziet de Avatar eindelijk als redder in plaats van als gevaar. Een deel van wat ze zo graag wilde, is binnen bereik. Maar Pavi is weg.
Dat maakt die erkenning bitter. Voor een meisje dat bang is om achtergelaten te worden, moet het haast onmogelijk zijn om van dat moment te genieten. Ik ben benieuwd of haar reactie wordt om nog harder te trainen en nog sterker te worden, om iets op te lossen wat zich niet laat wegtrainen.
Pavi vertrekt met Jae naar de Floating Isles, Nisha blijft met Karthik in Ellora. Volgens de makers bij TV Insider gaan de zussen in Book Two elk hun eigen weg, en draait Pavi’s volgende chakra om plezier, geblokkeerd door schuld.
De finale maakt eerdere keuzes sterker
Wat ik vooral waardeer, is hoeveel van het seizoen hier samenkomt. De animatie blijft wel wisselend. Sommige spirituele beelden en de grote scène van Pavi zijn prachtig, terwijl gezichten en bewegingen op andere momenten stijf blijven. Juist bij de confrontatie tussen de zussen wil ik elke kleine reactie kunnen voelen.
Toch heeft de finale bereikt wat dit eerste boek nodig had. In het begin keek ik vooral vanwege de oude wereld en de vraag waarom er twee Avatars waren. Dat antwoord hebben we nog steeds niet helemaal, maar inmiddels kom ik voor Pavi en Nisha terug. En ik hoop vooral dat die twee zussen ooit weer samen verder kunnen.
Mijn oordeel: Kijken we verder.
Plek in mijn week
Kreeg voorrang
Gaat voor de rest: zodra er tijd is, kies ik deze.
95van de 100 punten
- KijkplezierGrijpt het je vast?24/25
- VakmanschapBeeld, spel en afwerking.22/25
- Samen & deelbaarSamen kijken of erover napraten.24/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?25/25
Wel weer verliefd op
- Het verleden: eindelijk antwoorden, en ze doen pijn.
- Pavi’s doorbraak: de Chakra State voelt verdiend en brengt het seizoen samen.
- Nisha: erkend als redder en toch alleen, een sterk en bitter einde.
Toch even slikken
- De ouders: hun plan voelt te veel als een duwtje richting de ramp.
- Animatie: prachtige spirituele beelden, maar stijve gezichten in de belangrijkste scène.
