Let op: spoilers. Dit stuk bespreekt wat er gebeurt in aflevering 10, 11 en 12, en niets daarna. De finale, aflevering 13, blijft hier buiten. Nog niet zo ver? Lees dan eerst mijn review van aflevering 7, 8 en 9.
Nisha wilde zo graag de Avatar zijn. Gezien worden, iets betekenen en eindelijk een plek hebben waarvan niemand meer kon zeggen dat die eigenlijk voor haar zus bedoeld was. En zodra ze zich aan Ellora laat zien, moet ze vluchten.
Dat bleef na aflevering negen bij me hangen. Onder alle onthullingen en spirituele vragen zat een kind dat eindelijk dacht te kunnen laten zien wie ze was, en daar vervolgens doodsbang voor werd gemaakt. Daar wilde ik meer van zien.
Aflevering tien geeft die ruimte gedeeltelijk, al brengt de serie de verhaallijnen voor mijn gevoel weer vrij snel bij elkaar. Elf en twaalf overtuigen sterker, vooral doordat de grote dreiging steeds dichter tegen het persoonlijke conflict van de zussen aan komt te liggen. Nisha heeft iets gezien wat ze Pavi niet durft te vertellen, en ondertussen staat er een complete stad op het spel. Rustig een gesprek voeren komt er dan ook in het Avatar-universum niet meer van.
Aflevering tien had langer bij Nisha mogen blijven
In Ghosts and Spirits zoeken beide zussen op hun eigen manier naar houvast. Vooral Nisha’s afzondering in de Harshlands vind ik interessant. Ze hoeft even niemand te overtuigen. Pavi is er niet, de White Lotus kijkt niet mee en er staat geen publiek te wachten op een demonstratie. Wat blijft er over van iemand die zo hard heeft geprobeerd een rol te verdienen, als die rol haar juist alles lijkt te kosten?
Daar had de aflevering van mij langer mogen blijven. Een vergelijking met Zuko Alone dringt zich op, vooral vanwege de ruimte die zo’n afzonderlijke aflevering een personage kan geven. Ik had Nisha graag wat langer gevolgd terwijl ze zonder publiek moest uitzoeken wat ze zelf eigenlijk wilde.
Dat ze uiteindelijk probeert te mediteren, vind ik daarom mooi. Haar eerste neiging is meestal om iets te doen, harder te proberen of zichzelf te bewijzen. Nu probeert ze stil te worden. Precies het soort advies dat pas aantrekkelijk wordt als je eigen aanpak weinig meer oplevert.
Wat ze daarna ziet, geeft die rust een pijnlijke lading. Ze krijgt iets terug uit haar verleden waar ze totaal niet op voorbereid is. Dat ze het voor Pavi verzwijgt, is onverstandig, maar ik begrijp waar het vandaan komt. Ze weet hoeveel haar zus aan antwoorden heeft opgehangen. Vertel dan maar eens dat je iets hebt gezien wat die hoop onderuit kan halen.
Pavi komt iets te vaak bij dezelfde les uit
Pavi’s zoektocht naar hun oude huis past bij wat haar al langer bezighoudt. Ze zoekt naar de plek waar haar leven nog heel leek, naar iets tastbaars dat kan verklaren wie ze is. Dat ze daar vooral een herinnering vindt in plaats van antwoorden, is pijnlijk passend.
Alleen maakt ze voor mijn gevoel opnieuw een beweging die we al kennen: haar verleden proberen terug te vinden en dan beseffen hoe belangrijk Nisha in het heden is. Daar zit betekenis in, maar het begint wat te herhalen. Ook hun hereniging komt snel. De omhelzing werkt, maar hun afzonderlijke ervaringen hadden meer tijd verdiend. Daardoor voelt aflevering tien vooral als voorbereiding. Er gebeuren belangrijke dingen, maar de stilte ertussen wordt minder goed benut dan ik had gehoopt.
Bij de Faceless ziet iemand eindelijk wat Nisha kan
Bij de Faceless wordt het meteen ingewikkelder. Agam haalt de zussen uit een zandstorm, neemt ze mee en ziet meteen hoeveel energie Nisha in zich draagt. Na Ellora, waar ze vooral als gevaar werd gezien, moet dat bijna onwerkelijk voelen. En juist dan durft ze niet meer te sturen: elke poging haalt de herinnering terug aan wat ze zag.
Dat is behoorlijk gemeen, maar ook sterk gekozen. Nisha krijgt eindelijk erkenning op het moment dat ze niet meer kan laten zien waar ze die erkenning zelf aan verbindt. Het legt bloot hoeveel van haar eigenwaarde aan haar krachten hangt.
Agam wordt in deze omgeving ook interessanter. Ze krijgt ruimte om zorgzaam, praktisch en streng te zijn, en ze draagt verantwoordelijkheid voor een groep mensen. Daardoor heeft hulp aan de zussen ook gevolgen voor anderen, en worden haar keuzes begrijpelijker, ook als ze hard uitpakken. Ik vind haar zo overtuigender dan toen haar motivatie vooral in een grote onthulling werd uitgelegd.
De chakra’s geven houvast, en nieuwe vragen
Agam legt de zussen uit hoe de chakra’s werken, en Pavi herkent het wortelchakra van haar eerdere ontmoeting met de Anomaly. Vooral de verbinding tussen dat chakra, overleven en angst past bij wat er met de zussen en met Ellora gebeurt. Dat iedere Haven precies één chakra vertegenwoordigt, blijft voorlopig een interpretatie. Deze afleveringen geven genoeg aanleiding om die mogelijkheid serieus te nemen, maar vaststaan doet het nog niet.
Wat ik vooral interessant vind, is dat de problemen van de zussen zich verschillend uiten. Nisha durft haar krachten niet meer te gebruiken, terwijl Pavi volgens Agam spiritueel helemaal uit balans is en toch gewoon kan sturen. Dat maakt een keurige verdeling tussen de fysieke en de spirituele zus te eenvoudig. Beiden lopen vast, op hun eigen manier. En Nisha begint te voelen wat haar gewenste titel kost. De wereld heeft dringend hulp nodig, en de twee mogelijke kandidaten hebben allebei serieuze bedenkingen bij de functieomschrijving.
Kayoko wordt gevaarlijker, maar ook minder interessant
Kayoko’s behoefte aan controle was begrijpelijk vanuit de omstandigheden. Ellora wordt bedreigd, de buitenwereld is gevaarlijk en de bevolking heeft geleerd bang te zijn voor de Avatar. Daar kun je als leider steeds hardere keuzes uit laten voortkomen.
In aflevering elf gaat ze voor mij wel erg nadrukkelijk de kant van de onmiskenbare schurk op. Ze doodt een van haar eigen wetenschappers, alleen om zijn angst als brandstof voor de spirituele energie te gebruiken. Ik hoef haar niet sympathiek te vinden om haar interessant te vinden. Wel vind ik het sterker als ik kan volgen hoe iemand zichzelf overtuigt dat steeds verder gaan noodzakelijk is. Hier wordt die tussenruimte kleiner, en verschuift de vraag naar hoe ze gestopt moet worden. Een flashback in aflevering twaalf laat nog wel zien hoe idealistisch ze ooit begon.
Jae’s verhaallijn houdt meer van die spanning vast. Zijn positie binnen Ellora wordt ingewikkelder door zijn band met Datu. Daar staat iemand tegenover hem die meer is dan een vertegenwoordiger van het regime, en dat persoonlijke maakt zijn keuzes interessanter dan alleen de vraag of zijn dubbelspel op tijd ontdekt wordt.
Aflevering twaalf brengt alles bij elkaar
The Dome werkt voor mij het beste van deze drie. De energiekoepel die uit Kayoko’s eigen ingreep is ontstaan, dijt steeds verder uit richting de stad, en alle persoonlijke conflicten lopen gewoon mee.
Vooral Nisha’s positie is wrang. Ze probeert de stad te helpen die haar eerder heeft verstoten, en wordt opnieuw gebruikt om de angst van de bevolking aan te wakkeren. Mensen zien gevaar en krijgen meteen iemand aangewezen die daarvoor verantwoordelijk zou zijn. Een stad kan hulp nodig hebben en zich tegelijk keren tegen wie die hulp probeert te bieden. De serie laat hier goed zien hoeveel invloed angst heeft op wat mensen bereid zijn te geloven.
En ondertussen draagt Nisha dat geheim nog steeds mee. Ze houdt de koepel liever in haar eentje tegen dan dat ze Pavi laat helpen, uit angst dat haar zus dan ook ziet wat zij zag. Pavi houdt intussen een woedende menigte tegen die Kayoko tegen Nisha opzet. Nisha wil haar zus beschermen tegen iets pijnlijks, en ontneemt haar daarmee ook de ruimte om zelf te begrijpen wat er gebeurt.
Dat is frustrerend om te zien, juist omdat ik haar begrijp. Je kunt uit liefde behoorlijk onverstandige keuzes maken. Daar heeft Avatar gelukkig nooit een gebrek aan gehad.
De spirituele beelden maken indruk
De grotere spirituele scènes geven dit blok visueel meer kracht. Vooral rond de koepel krijgt de serie ruimte om iets te doen met schaal, beweging en de verhouding tussen de personages en de energie om hen heen. Mijn eerdere kanttekeningen bij sommige gezichten en bewegingen verdwijnen daarmee niet ineens, maar wat ik hier zie, vind ik overtuigender. De visuele dreiging sluit aan op wat er tussen de zussen gebeurt, waardoor het spektakel minder los staat en hun keuzes meer gewicht krijgen.
Mijn oordeel
Aflevering tien laat voor mij kansen liggen. Vooral Nisha had meer tijd alleen mogen krijgen, en Pavi’s zoektocht herhaalt een emotionele beweging die we al kennen. Elf en twaalf bouwen vervolgens overtuigend verder. Agam krijgt meer diepte, de chakra’s geven de spirituele vragen richting en Nisha’s geheim maakt de band tussen de zussen steeds spannender. Kayoko wordt me wat te eenduidig, maar de gevolgen van haar optreden leveren wel een sterke twaalfde aflevering op.
Mijn nieuwsgierigheid naar de wereld is er nog steeds. Alleen merk ik dat ik inmiddels vooral wil weten wat de antwoorden met Pavi en Nisha gaan doen. Dat lijkt me een goed teken. Een mysterie kan me laten doorkijken, betrokkenheid bij de personages zorgt dat ik er ook iets bij voel. Vooral Nisha blijft hangen: eindelijk ziet iemand hoeveel kracht ze in zich draagt, en juist dan durft ze die zelf niet meer te gebruiken.
Mijn oordeel: Kijken we verder.
Plek in mijn week
Kreeg voorrang
Gaat voor de rest: zodra er tijd is, kies ik deze.
93van de 100 punten
- KijkplezierGrijpt het je vast?23/25
- VakmanschapBeeld, spel en afwerking.22/25
- Samen & deelbaarSamen kijken of erover napraten.24/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?24/25
Wel weer verliefd op
- Nisha’s geheim: maakt de band tussen de zussen steeds spannender.
- The Dome: dreiging en persoonlijk conflict komen samen in de sterkste aflevering van dit blok.
- Agam: wordt overtuigender nu ze als leider van de Faceless echte keuzes moet maken.
Toch even slikken
- Aflevering tien: Nisha’s tijd alleen en de hereniging hadden meer ruimte verdiend.
- Kayoko: schuift in aflevering elf wel erg nadrukkelijk richting onmiskenbare schurk.
