Let op: spoilers. Dit stuk bespreekt wat er gebeurt in aflevering 7, 8 en 9, en niets daarna. Nog niet zo ver? Lees dan eerst mijn review van aflevering 1 (spoilervrij), die van aflevering 2 en 3 of die van aflevering 4, 5 en 6.
Na de vorige afleveringen begon ik meer vertrouwen te krijgen in Seven Havens. De wereld werd interessanter, de personages kregen wat meer ruimte en ik wilde vooral weten waar de serie met al die mysteries naartoe ging. Aflevering zeven tot en met negen geven daar nog lang niet alle antwoorden op, maar ik ben er wel flink bij betrokken geraakt. Irritant genoeg precies op het moment waarop voor vrijwel iedereen de problemen groter worden.
Het helpt dat de serie verder kijkt dan Ellora. Met een titel als Seven Havens begon ik toch voorzichtig benieuwd te worden naar de overige zes. Tegelijkertijd groeien Pavi en Nisha steeds duidelijker uit elkaar en krijgt de vijand binnen de stad een begrijpelijker gezicht. Daardoor beginnen de verschillende verhalen elkaar te versterken.
Ik merk dat ik minder bezig ben met vergelijken met Aang en Korra en vooral wil weten wat deze personages gaan doen. Al mag Korra uiteraard nog steeds even langskomen. Daar ben ik vrij makkelijk in.
Onder Ellora ligt een verleden dat wij herkennen
In aflevering zeven, What Lies Beneath, brengt het onderzoek naar de Anomaly de groep onder Ellora. Daar liggen resten van een wereld die voor Pavi en Nisha nauwelijks meer voorstelbaar is. Voor ons voelt diezelfde wereld een stuk vertrouwder, zeker wanneer een oude filmopname Korra en Asami laat zien.
Ouder, samen en zichtbaar met een leven dat na The Legend of Korra is doorgegaan. Dat vind ik gewoon fijn om te zien. We hebben zoveel tijd met die personages doorgebracht dat zo’n kort moment al veel oproept. Tegelijk heeft de opname betekenis voor de tweeling: de Korra die zij zien, past moeilijk bij het monster uit de verhalen waarmee ze zijn opgegroeid. Wat voor ons een herinnering aan een eerdere serie is, moeten zij bijna als archeologen proberen te begrijpen.
De beelden van Korra tijdens de Cataclysm maken het vervolgens ingewikkelder. We zien haar spirit vines van een gebouw van Future Industries trekken, waarna de spirituele energie ontploft. Dat rijmt slecht met de Korra die we net nog tevreden naast Asami zagen staan bij een feestelijke opening, en het lijkt ook weinig op de Korra die spirit vines vroeger juist voorzichtig liet verdwijnen. Wat ze wist en waarom ze dit deed, weten we nog niet. Mijn eerdere vermoeden dat ze iets probeerde te voorkomen of te herstellen, blijft daardoor overeind. Het blijft wel een vermoeden.
Ik hoop vooral dat de uiteindelijke uitleg recht doet aan haar geschiedenis. Vier seizoenen aan ontwikkeling verdienen meer dan een korte vaststelling dat Korra iets verkeerd deed en vervolgens de wereld ontplofte. Laat ons begrijpen wat ze wist, welke mogelijkheden ze had en waarom ze koos zoals ze koos. Dan mag die keuze best pijnlijk blijken.
De Faceless krijgen een begrijpelijke reden
De ontdekking rond Uki maakt ondertussen veel duidelijk over het leven in Ellora. Haar verdwijning blijkt in scène gezet: een ontsnapping aan een toekomst die al voor haar was bepaald. Toen haar firebending ontwaakte, werd ze als kind ingelijfd bij de Bending Brigade, zonder dat iemand vroeg wat ze zelf wilde.
Dat maakt de Faceless meteen interessanter. Hun aantrekkingskracht ontstaat mede doordat Ellora weinig ruimte laat aan mensen die iets anders willen dan de stad van hen verlangt. Je kunt hun methodes afwijzen en tegelijk begrijpen waarom iemand zich bij hen aansluit.
Voor Jae komt dat dichtbij. Hij gelooft in de organisatie en in het nut van zijn werk, terwijl Uki hem laat zien hoe diezelfde structuur voor iemand anders kan voelen. Daarmee krijgen zijn keuzes later in deze afleveringen meer betekenis. Je ziet waar de twijfel vandaan komt, ook als je nog niet weet of hij met zijn beslissing de juiste kant op gaat.
Ik vind dat sterker dan een plotseling verraad dat vooral bedoeld is om ons te laten schrikken. Jae krijgt hier een eigen overtuiging en moet daar vervolgens iets mee.
Nisha wil bewijzen wat Pavi probeert te begrijpen
Het verschil tussen de zussen wordt in deze afleveringen steeds belangrijker. Pavi zoekt naar hun ouders, hun verleden en de betekenis van de Anomaly. Nisha wil vooruit en laten zien dat ze de verantwoordelijkheid van de Avatar aankan. Ze wil iets betekenen, erkend worden en vooral bewijzen dat ze beter zal handelen dan Korra.
Dat is natuurlijk pijnlijk ironisch. Juist die behoefte om zichzelf te bewijzen brengt haar op bekend terrein. Ook Korra kon zich flink vastbijten in het idee dat ze moest laten zien hoeveel ze aankon.
Nisha’s beproeving door de White Lotus werkt daarom zo goed. De luchtproef, kalm blijven midden in de chaos, haalt ze met gemak. Bij aarde laat ze zich uitdagen en gaat ze onderuit, bij vuur slaat de vlam terug zodra haar angst om in de steek gelaten te worden bovenkomt, en de waterproef wordt niet eens afgenomen: te onvoorspelbaar, straks wordt ze nog een tweede Korra. Je ziet talent en vastberadenheid, maar ook hoeveel onzekerheid daaronder zit. Ze probeert een rol te beheersen die veel groter is dan zijzelf. Ondertussen is ze negen. Op die leeftijd lijkt het me al een hele opgave om een spreekbeurt te geven zonder je tekst kwijt te raken; zij moet even aantonen dat ze geschikt is om de wereld te redden.
Pavi voelt de spirituele kant natuurlijker aan. Zij merkt de Anomaly onder de grond al op voordat Nisha iets voelt, en in aflevering acht vindt ze in haar eentje het grootste spoor naar hun ouders tot nu toe. Tegelijk aarzelt ze veel meer over haar eigen positie: met alle aandacht voor de Avatar wil ze het liefst niets te maken hebben. Zo heeft elke Avatar een eigen probleem. Hun band blijft belangrijk, maar ze kunnen elkaars ontwikkeling niet zomaar overnemen.
Dat is voor mij de grootste vooruitgang. Het tweelingconcept begint merkbaar door te werken in hun gedrag, hun onderlinge verhouding en de verwachtingen van de mensen om hen heen. Ik hoop echt dat de serie die ingewikkeldheid durft vast te houden. Een latere onthulling dat er toch maar één echte Avatar is, zou ik vooral zonde vinden.
De andere Havens komen helpen, onder voorwaarden
Met het tweeluik The Envoys wordt de buitenwereld concreter. De gezanten van New Ba Sing Se, Akasha en Feather Mountain brengen verschillende gewoontes, belangen en verhoudingen tot het verleden mee. Vooral het verschil in hoe samenlevingen oude cultuur en technologie hebben behouden, maakt nieuwsgierig.
Dat is meer dan een paar nieuwe namen op een kaart. De Cataclysm heeft kennelijk niet overal dezelfde samenleving achtergelaten. Mensen hebben verschillende manieren gevonden om te overleven en zijn vervolgens gaan geloven dat hun manier de juiste is. Daar kan een serie veel mee.
Zo wordt de hulpvraag van Ellora meteen een onderhandeling. De gezanten hebben hun eigen belangen en komen niet alleen langs omdat samenwerken een mooie gedachte is. De wereld voelt groter én minder overzichtelijk.
We zien vooral vertegenwoordigers, dus de andere Havens zelf moeten nog tot leven komen. Maar ik wil er nu wel heen. Dat is al een flink verschil met alleen weten dat er ergens nog zes andere steden staan.
Agam: verrassend, maar met weinig aanloop
De onthulling dat Agam de werkelijke leider van de Faceless is, verraste me. De vriendelijke bakker bleek al die tijd een veel grotere rol te spelen dan ze liet merken. Alleen: hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik twijfel of het ook een goede twist is.
Aanwijzingen waren er wel. FilmBook wees al op haar opvallende vrijgevigheid in een stad met voedseltekorten, en achteraf krijgt dat een andere lading. Maar we hebben weinig tijd met Agam doorgebracht. Wat ze van de Bending Brigade vindt en waarom ze Ellora wil verlaten, horen we pas als ze het in één toespraak uitlegt: haar vader moest dienen en kwam daarbij om. Bij Uki werkte zo’n onthulling beter, omdat we haar eerst hadden leren kennen. Bij Agam voelt het eerder als een verrassing om de verrassing.
Wel geeft haar achtergrond gewicht aan de confrontatie met Nisha. Agam verzet zich tegen de manier waarop Ellora het leven van benders bepaalt, terwijl Nisha juist hard probeert te voldoen aan de verwachtingen die bij haar bijzondere positie horen. Ze reageren heel verschillend op een wereld die hun vertelt waarvoor ze bedoeld zijn.
Dat maakt Agams optreden niet vanzelf gerechtvaardigd. Haar handelen brengt anderen in gevaar. Maar je begrijpt beter waar haar woede vandaan komt, en daardoor wordt het gevecht meer dan een obstakel dat Nisha moet overwinnen.
Ook prettig: Nisha’s talent maakt haar niet automatisch de sterkste persoon in iedere ruimte. Ze blijft een kind tegenover iemand met ervaring. De titel Avatar is kennelijk nog steeds geen vervanging voor oefening.
Aflevering negen laat de gevolgen los
Als Nisha zichzelf tijdens de confrontatie als Avatar bekendmaakt, voelt dat tegelijk begrijpelijk en onverstandig. Ze wil beschermen en bewijzen dat ze iets kan, juist nu de situatie haar ontglipt. De onthulling maakt het allemaal alleen nog ingewikkelder.
Dat maakt aflevering negen sterk: de geheimen blijven niet netjes opgeborgen tot een geschikter moment. Mensen handelen uit angst of trots, en anderen reageren daarop. Het vertrouwen verdwijnt en Ellora grijpt steviger naar controle. Als Kayoko dreigt iedere bender te laten arresteren die vertrekt, lopen er juist meer weg.
Angst verbindt veel van wat er gebeurt. Nisha is bang tekort te schieten, inwoners vrezen de Avatar en bestuurders proberen een bedreigde samenleving beheersbaar te houden. Maatregelen die veiligheid moeten brengen, maken het voor anderen juist moeilijker om in die samenleving te blijven.
Aflevering negen voelt bijna als een finale. Er verandert werkelijk iets aan de verhoudingen. Na afloop kun je moeilijk doen alsof iedereen de volgende ochtend gewoon weer verder kan met trainen.
Zeven Havens, zeven chakra’s?
De Anomaly blijft het onderdeel waarover ik het liefst doorga met speculeren. Het rode kristal, de spirituele beelden en de nadruk op angst maken een verbinding met de chakra’s uit The Last Airbender aantrekkelijk. Zeven Havens en zeven chakra’s: daar hoeft een Avatar-fan natuurlijk niet heel lang voor op een whiteboard te tekenen.
Aflevering negen maakt dat in elk geval een stuk minder vergezocht. Pavi loopt over het astrale pad naar de wortelchakra, met de andere zes zichtbaar daarboven, en Nisha’s vuurproef draait om angst. Dat de serie iets met de chakra’s gaat doen, staat dus wel vast. Dat elke Haven bij één chakra hoort en Ellora, de stad die op angst draait, bij de wortelchakra, blijft voorlopig mijn theorie.
Het idee spreekt me wel enorm aan. Bij Aang zagen we hoe emotionele blokkades zijn spirituele ontwikkeling beïnvloedden. Als Seven Havens zoiets op grotere schaal onderzoekt, met samenlevingen die ieder op hun eigen manier vastlopen, kan dat een mooie voortzetting worden van bestaande Avatar-lore.
Ik probeer alleen te voorkomen dat ik zo enthousiast word over mijn eigen uitleg dat de serie vooral moet voldoen aan iets wat ik er zelf van gemaakt heb. Dat schijnt een bekend risico te zijn bij langdurig nadenken over een rood zwevend object.
De humor en animatie blijven wisselend
De luchtigere momenten passen in deze afleveringen beter tussen alle spanning. Dat heeft de serie ook nodig. Als iedereen voortdurend gebukt gaat onder trauma, verantwoordelijkheid en het mogelijke einde van de wereld, wordt het op een gegeven moment wel erg gezellig in Ellora.
Bij de Pudding Guy blijf ik wat terughoudender. Hij roept bij mij sterk de herinnering aan de Cabbage Merchant op, en zodra ik merk dat een grap graag een vertrouwd soort grap wil worden, gaat er iets van de spontaniteit af. Geen groot probleem, maar ook niet het onderdeel waarvoor ik terugkom.
Visueel zitten er sterke momenten tussen, vooral wanneer de Anomaly en de spirituele wereld meer ruimte krijgen. De rustigere gesprekken overtuigen me niet altijd evenveel. Juist bij Pavi en Nisha wil je kleine veranderingen in hun gezichtsuitdrukking kunnen volgen, omdat hun onzekerheid en onderlinge spanning daar vaak in zitten. De animatie blijft daarmee een kanttekening, al weegt het verhaal in deze reeks voor mij duidelijk zwaarder.
Nu wil ik ook een paar antwoorden
Er liggen genoeg vragen open: Korra’s rol in de Cataclysm, de ouders van de tweeling, de Anomaly, de andere Havens en hoe twee Avatars zich tot elkaar verhouden. Veel daarvan hangt vermoedelijk samen, maar de serie moet die verbanden uiteindelijk wel laten werken.
Na aflevering negen ben ik daar optimistischer over. De mysteries krijgen gevolgen en de personages moeten keuzes maken die iets kosten. Vooral Nisha wordt er een stuk boeiender van. Ze mag ambitieus, jaloers, bang en onverstandig zijn, zonder dat de serie haar meteen afschrijft.
Mijn grootste wens voor het vervolg is dat er ruimte komt om een paar van die vragen echt te beantwoorden. We hebben voldoende materiaal. Een geheim achtste Haven kan best even wachten.
Mijn oordeel
Aflevering zeven tot en met negen zijn voor mij de sterkste reeks van Seven Havens tot nu toe. Ellora krijgt meer politieke diepte, de Faceless een begrijpelijker motivatie en de zussen ontwikkelen zich steeds duidelijker in verschillende richtingen. Vooral aflevering negen brengt die lijnen overtuigend bij elkaar.
Er blijven kanttekeningen. De animatie wisselt, sommige overgangen rond Uki voelen wat gemakkelijk, de onthulling van Agam had meer aanloop verdiend en de geschiedenis van Korra vraagt nog om een zorgvuldige uitwerking. Maar ik kijk met veel meer vertrouwen verder. Ik ben vooral benieuwd wat er met deze mensen gebeurt, ook als het antwoord vermoedelijk opnieuw een hoop ellende is.
Los per aflevering kom ik uit op 87 voor aflevering zeven, 91 voor acht en 94 voor negen. Ik heb inmiddels genoeg vragen om de volgende afleveringen moeilijk te laten liggen. En daarna vermoedelijk weer genoeg nieuwe om toch nog even een analyse op te zoeken. Dat halfuurtje Avatar blijft op die manier een vrij optimistische planning.
Mijn oordeel: Kijken we verder.
Plek in mijn week
Kreeg voorrang
Gaat voor de rest: zodra er tijd is, kies ik deze.
91van de 100 punten
- KijkplezierGrijpt het je vast?23/25
- VakmanschapBeeld, spel en afwerking.22/25
- Samen & deelbaarSamen kijken of erover napraten.22/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?24/25
Wel weer verliefd op
- De wereld wordt groter: de gezanten van drie andere Havens maken van Ellora een stad tussen andere steden.
- Twee zussen, twee problemen: Nisha wil bewijzen, Pavi wil begrijpen, en het tweelingconcept gaat echt ergens over.
- De Faceless: het verhaal van Uki geeft de vijand een begrijpelijke reden.
Toch even slikken
- De animatie: sterk in de spirituele wereld, minder in de rustige gesprekken waar het op gezichten aankomt.
- Agam: een verrassende onthulling met te weinig aanloop.
- Korra’s geschiedenis: de beelden van de Cataclysm vragen nog om een zorgvuldige uitleg.
