Niet uitgespeeld. Deze review gaat over zo’n vijftien uur spelen, tot het moment waarop ik ben gestopt. Ik bespreek een baas en een optioneel hulpmiddel uit hoofdstuk twee.
Ik vind het heerlijk wanneer een eindbaas eerst volstrekt onmogelijk lijkt en je na een paar pogingen begint te begrijpen wat er gebeurt. Die aanval komt eraan, daar moet ik wegrollen, en als ik nu even wacht, ontstaat er ruimte om terug te slaan. Vervolgens word ik toch weer geraakt, omdat ik dacht dat er nog één klap bij kon.
Toch ben ik geen uitgesproken Soulslike-speler. Bloodborne op de PS4 heb ik nooit uitgespeeld. Dat zegt misschien al iets over hoe verstandig het was om aan Black Myth: Wukong te beginnen. Maar ja, die beelden. Die Chinese mythologie. Sun Wukong, dat eigenwijze boefje met zijn staf. Uiteindelijk vond ik een exemplaar op Marktplaats en ging ik overstag.
Ik begrijp inmiddels heel goed waarom mensen voor deze game vallen. Er zit ontzettend veel in wat ik mooi en fijn vind. Alleen kwam er onderweg een moment waarop ik steeds minder zin had om te doen wat nodig was om verder te komen.
Vechten met een staf voelt meteen goed
De proloog doet flink zijn best om je enthousiast te maken. Goden, een enorm gevecht en een hoofdpersoon die zich met een indrukwekkend gebrek aan ontzag door dat spektakel beweegt. Daarna begint je eigen reis als de Destined One en bouw je alles bescheidener op.
Gelukkig voelt dat vechten meteen goed. De bewegingen zijn snel, de staf heeft gewicht en een geslaagde combinatie komt overtuigend aan. Tegen gewone vijanden krijg je al snel het gevoel dat je iets kunt. Je leert ontwijken, ontdekt openingen en krijgt steeds meer mogelijkheden om een gevecht naar je hand te zetten. Soms wil ik na een drukke dag vooral met een indrukwekkende stok tegen een mythologisch probleem slaan, en daar is Wukong uitstekend voor.
Een wereld waarvoor ik graag verder wilde
De presentatie is een belangrijke reden waarom ik bleef spelen. De omgevingen, de tempels, de kleding, de vreemde wezens en de manier waarop alles beweegt: er zit zoveel aandacht in dat je regelmatig even wilt blijven kijken.
Vooral de samenhang maakt indruk. De mythologie zit in de personages, hun uiterlijk, hun gedrag en de verhalen die je onderweg tegenkomt. Journey to the West ken ik niet van voor naar achter, dus lang niet iedere verwijzing kwam bij me binnen. Dat maakte me juist nieuwsgierig. Wie is dit wezen, en wat is hier eerder gebeurd? Daardoor was afhaken hier lastiger dan bij een game die me weinig doet. Er bleef steeds iets lokken.
Vriendelijker dan ik vreesde, en toch stevig
Je kunt uitgebreid discussiëren over hoeveel Soulslike er in Wukong zit. Voor mij was vooral relevant dat de game vriendelijker is dan ik vooraf dacht. Je raakt bij een dood niet je verzamelde ervaring kwijt, en je kunt je vaardigheden opnieuw verdelen als een aanpak niet werkt. Met spreuken zet je een vijand even vast of maak je ruimte, en transformaties geven je andere mogelijkheden. Je hoeft een lastig gevecht dus niet alleen op te lossen door nog beter op hetzelfde moment weg te rollen.
De bazen blijven ondertussen stevige tegenstanders. Je moet hun patronen leren, je momenten kiezen en accepteren dat enthousiasme soms meteen wordt bestraft. In het begin vond ik dat prima: ik zag vooruitgang en kreeg voldoening wanneer iets uiteindelijk lukte. Na een tijd stelde ik mezelf tijdens lastige gevechten een andere vraag. Steeds vaker wilde ik weten of ik ergens iets had gemist, en dan ging YouTube open.
De Yellow Wind Sage en een omweg via Sahali
De Yellow Wind Sage is daar voor mij het duidelijkste voorbeeld van. Een baas met veel enthousiasme voor zand, stormen en aanvallen die mijn plannen onderbreken. Na een aantal pogingen zocht ik uitleg en ontdekte ik de Wind Tamer, een hulpmiddel dat juist bij dit gevecht veel verschil maakt.
Om die te krijgen volg je een optionele questlijn naar het geheime gebied Kingdom of Sahali. Daar wacht de baas Fuban, en na dat gevecht heb je de Wind Tamer. De Yellow Wind Sage kun je ook zonder verslaan.
Op zich vind ik dat een mooi idee. Een verborgen gebied met een eigen baas en een beloning die echt iets verandert aan een ander gevecht. Dat is een stuk interessanter dan nog een broek met drie procent extra weerstand. Mijn avond zag er daardoor wel heel anders uit. Ik wilde een baas verslaan en zat ineens een route te volgen naar iemand die me kon helpen om terug te gaan naar die oorspronkelijke baas. Voor wie van uitpluizen geniet, is dit een fantastische ontdekking. Ik was vooral bezig met de stappen die nog tussen mij en mijn doel stonden.
Het uitzoeken ging tussen mij en het spelen zitten
Een gids erbij pakken vind ik op zich helemaal niet erg. Bij Wukong werd het alleen steeds vaker onderdeel van mijn manier van spelen. Ik liep vast, zocht op wat ik kon aanpassen, ontdekte iets wat ik gemist had en ging terug.
Ook de weg vinden hielp niet altijd mee. Sommige routes zijn minder duidelijk dan ze eruitzien, en zichtbare ruimte betekent lang niet altijd dat je er ook heen kunt. Sinds een update in december 2024 heeft de game wel kaarten, de Journeyer’s Charts. Oudere recensies die zeggen dat er geen kaart is, kloppen dus niet meer. Alleen vertelt een kaart je nog niet welke verborgen ontmoeting leidt naar het hulpmiddel dat bij jouw probleem past.
Tussen de bazen door had ik het eigenlijk prima naar mijn zin. Daar kon ik vaardigheden uitproberen en merken dat mijn personage sterker werd. Maar bij een nieuwe baas dacht ik steeds vaker vooruit aan alle pogingen, aanpassingen en zoektochten die erbij zouden komen. Een nieuwe baas zou nieuwsgierig moeten maken. Bij mij kwam daar de vraag bij hoeveel van mijn avond eraan zou opgaan.
Uiteindelijk had ik minder zin in de volgende stap
Mijn besluit om te stoppen kwam geleidelijk. Ik was niet ineens boos, de controller bleef gewoon heel. Ik merkte vooral dat ik minder vaak naar Wukong terug wilde. In het begin dacht ik aan de plekken die ik nog wilde zien. Later dacht ik aan wat ik eerst nog moest uitzoeken om daar te komen.
Bij Clair Obscur: Expedition 33 trokken het verhaal en de muziek me wel door systemen heen waar ik normaal minder snel voor ga zitten. Wukong wist me ook te verleiden, met zijn wereld en zijn gevechten. Die aantrekkingskracht hield voor mij minder goed stand tegenover de moeite die elke volgende stap vroeg.
Daarom weegt “je tijd waard” in mijn punten stevig mee. Het vakmanschap blijft ondertussen indrukwekkend, en daar doet mijn vertrek weinig aan af. De vormgeving, de animaties, de wezens en het gevoel van de gevechten verdienen hun lof gewoon. Black Myth: Wukong is een heel goede game, en ik snap de lovende recensies. Hij bleek alleen niet mijn type game. Ik had best meer van die wereld willen zien, maar daar staat vast weer een baas tussen met heel andere plannen voor mijn avond.
Mijn oordeel: Haak ik af.
Plek in mijn week
Kreeg voorrang
Gaat voor de rest: zodra er tijd is, kies ik deze.
73van de 100 punten
- SpeelplezierHoe voelt het spelen zelf?20/25
- VakmanschapAfwerking, techniek en bugs.24/25
- Samen & deelbaarSamen spelen, meekijken of erover napraten.15/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?14/25
Wel weer verliefd op
- Gevechten: snel en krachtig, en heerlijk als het klikt.
- Vormgeving: een wereld vol mythologie waar je steeds even wilt blijven kijken.
- Gereedschap: spreuken, transformaties en geen ervaring kwijt bij een dood.
Toch even slikken
- Uitzoekwerk: bij de bazen lag de gids voor mij te vaak naast de controller.
- Weg vinden: routes zijn minder duidelijk dan ze eruitzien, ook met de latere kaarten.
