Mijn Switch 2 begon een vrij overzichtelijk bestaan te leiden. Als ik hem aanzette, werd het meestal Mario Kart of Donkey Kong Bananza. Allebei hartstikke leuk, maar op een gegeven moment wilde ik ook weer eens iets anders dan kleurrijke werelden, bananenschillen en een aap die vrijwel ieder probleem met zijn vuisten oplost. Dus kocht ik Diablo IV. Blijkbaar was de logische volgende stap een wereld waarin ongeveer iedereen ongelukkig is en er geregeld iets uit de grond kruipt dat daar beter had kunnen blijven.
Het was ook een aankoop met een enigszins optimistische planning, naast onder meer World of Warcraft: Forever. Toch zag ik ruimte, omdat ik iets zocht voor op de bank: een dungeon, wat nieuwe spullen en de Switch weer wegleggen. De vraag is dus vooral of Diablo IV zich zo laat spelen.
Een betere broek is ook vooruitgang
De aantrekkingskracht van Diablo laat zich makkelijk uitleggen. Je trekt een gebied in, verslaat alles wat op je afkomt en verzamelt wat achterblijft. Daar zit hopelijk iets tussen waarmee je sterker wordt, zodat je een moeilijker gebied aankunt. Waar dan weer betere spullen liggen. Op papier klinkt dat als werk met een bijzonder onduidelijk beloningsbeleid, maar tijdens het spelen blijkt een nieuwe bijl verrassend overtuigend.
Het prettige zit in die voortdurende kleine vooruitgang: een vaardigheid die beter werkt, een gevecht dat ineens makkelijker gaat, uitrusting waardoor je personage langzaam wordt wat je ervan wilde maken. En aan avonturen geen gebrek. De Age of Hatred Collection bevat de basisgame en de uitbreidingen Vessel of Hatred en Lord of Hatred, met acht classes om uit te kiezen. Mijn probleem zit vooral aan de andere kant: hoeveel daarvan wil ik eigenlijk in mijn week proppen?
Even spelen blijkt toch een heel rondje
Op de televisie concurreert Diablo bij mij met alles waar ik echt een avond voor wil gaan zitten. Handheld zou hij een andere plek moeten krijgen. Even de Switch erbij op de bank, wat vijanden omleggen en weer verder. In de praktijk pak ik hem minder makkelijk op dan ik had verwacht.
Want ik weet inmiddels wat er bij dat korte speelmoment komt kijken. Inloggen, op pad, vechten, spullen verzamelen, bekijken wat beter is, uitrusting aanpassen en weer naar een dorp om de rest te verkopen. Allemaal logisch binnen Diablo, maar bij elkaar voelt het als een extra stap. Ik wilde even wat demonen omleggen en blijk ondertussen ook verantwoordelijk voor de plaatselijke handel in tweedehands schouderstukken.
Ik snap heel goed waarom je steeds wilt weten wat de volgende vijand laat vallen. Alleen heb ik daar niet iedere avond zin in. Soms wil ik gewoon verder, zonder eerst te bepalen welke van de zes broeken in mijn tas de moeite waard is. Eenmaal bezig vermaak ik me prima: de gevechten geven voldoening en nieuwe vaardigheden nodigen uit om iets te proberen. Maar als ik weinig tijd of energie heb, denk ik bij het opstarten al aan alles wat er naast het knokken nog bij komt kijken.
Diablo IV is geen casual game
Diablo IV is in de kern geen game voor tussendoor, ook niet in handheld. Het plezier zit in het steeds verder uitbouwen van je personage, en dat vraagt aandacht. Op mijn vaste game-avonden duik ik prima ergens helemaal in, maar als ik op de bank de Switch erbij pak, wil ik makkelijk kunnen beginnen. Daar schuurt het.
Het zit hem niet in hoe moeilijk een gevecht is, maar in hoeveel aandacht de game vraagt voordat je weer lekker bezig bent. Bij Mario Kart weet je vrij snel wat de bedoeling is. Bij Diablo moet ik eerst weer bedenken waar ik mee bezig was, wat ik bij me draag en of ik daar nog iets mee moet. Dat is geen ontwerpfout, dat is Diablo. Het past alleen slecht bij de rol die ik er op de Switch voor had bedacht.
Dat betekent niet dat een handheldgame kort of eenvoudig moet zijn. Een dungeon verkennen of een verhaal volgen, prima. Bij Diablo IV zit de drempel in het steeds terugkerende beheren van je personage en je spullen. En hoeveel content er ook in zit, die zegt weinig als je niet vanzelf zin krijgt om terug te gaan.
Een handheld die graag thuisblijft
De internetverplichting maakt het ook niet laagdrempeliger. Diablo IV vraagt om een internetverbinding en een Battle.net-account, dus onderweg spelen hangt af van de verbinding die je hebt. Voor mij weegt dat minder zwaar, want ik speel vooral thuis op de bank en daar is wifi. Maar het is een beperking om vóór de aankoop te kennen. Handheld betekent hier vooral dat ik zelf kan kiezen waar ik thuis ga zitten. Prettig, al had Sanctuary wat mij betreft ook buiten het bereik van mijn router mogen liggen.
Daar komt bij dat een online game niet even pauzeert als er thuis iets anders aandacht vraagt. Met een gezin is dat een relevant verschil. Mijn kinderen wachten doorgaans niet tot een eindbaas begrijpt dat ik even weg moet.
Blijft hij aanstaan?
Diablo IV op Switch 2 heeft veel van wat ik zocht: een andere sfeer dan mijn Nintendo-games, gevechten die voldoening geven en genoeg mogelijkheden om lang met een personage bezig te zijn. Handheld kunnen spelen blijft een groot pluspunt. Voor wie juist plezier haalt uit uitrusting vergelijken en een build steeds verder verbeteren, kan die combinatie heel aantrekkelijk zijn.
Mijn grootste bezwaar zit in het ritme. Vechten levert spullen op, die spullen vragen om keuzes en voor je het weet ben je weer onderweg om je tas leeg te maken. Dat rondje is de kern van Diablo IV, en het verdwijnt niet als je de Switch uit het dock haalt. Ik kocht hem om makkelijk even op te pakken, maar dit is geen game voor even.
Voorlopig blijft hij geïnstalleerd. Of ik hem vanavond weer opstart, is alleen een minder uitgemaakte zaak dan ik bij de aankoop dacht. Die betere broek kan blijkbaar best even wachten.
Mijn oordeel: Bewaren voor later.
Plek in mijn week
Tussendoortje
Geen vaste avond. Heb je even tijd, dan pak je hem even. In de praktijk: al pak ik hem minder vaak op dan ik bij de aankoop dacht.
70van de 100 punten
- SpeelplezierHoe voelt het spelen zelf?21/25
- VakmanschapAfwerking, techniek en bugs.20/25
- Samen & deelbaarSamen spelen, meekijken of erover napraten.13/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?16/25
Wel weer verliefd op
- Gevechten die voldoening geven: vaardigheden en uitrusting maken je merkbaar sterker.
- Een flinke berg Diablo: basisgame, twee uitbreidingen en acht classes in één collectie.
- Handheld op de bank: een heel andere sfeer dan mijn Nintendo-games.
Toch even slikken
- Het hele rondje: vergelijken, aanpassen en verkopen maakt “even spelen” zelden even.
- Altijd online: zonder internet en Battle.net-account geen Sanctuary.
