Bij sommige series moet ik voor een nieuw seizoen eerst weer opzoeken wie iedereen was en waarom ze elkaar precies wilden vermoorden. Bij The Gentlemen helpt het dat er een volwassen man in een kippenpak door mijn geheugen loopt. Dan ben ik er vrij snel weer. Het landhuis, de wietplantage, de Britse criminelen die hun volslagen idiote problemen bespreken alsof ze bij de accountant zitten. Heerlijk.
Seizoen twee keert terug naar die wereld, maar Eddie Horniman staat er inmiddels anders in. De keurige hertog die zijn familie uit de ellende probeerde te houden, heeft ontdekt dat hij behoorlijk goed is in de handel onder zijn landgoed. En dat hij het eigenlijk ook wel leuk vindt. Dat maakt hem interessanter, al zoekt de serie onderweg soms naar de juiste verhouding tussen misdaaddrama en de georganiseerde chaos waarvoor ik oorspronkelijk kwam.
Eddie begint er plezier in te krijgen
In het eerste seizoen kon Eddie nog doen alsof hij hier toevallig was beland. Zijn broer had er een puinhoop van gemaakt en iemand moest de boel bij elkaar houden. Dat wordt nu een lastig verhaal. Eddie wil uitbreiden, invloed krijgen en zelf bepalen hoe de zaken lopen. Theo James krijgt daardoor meer te spelen dan de relatief verstandige man tussen een verzameling gevaarlijke idioten. Eddie maakt keuzes waar anderen de gevolgen van ondervinden, en is vrij goed in het vinden van redenen waarom die keuzes noodzakelijk waren. Een nuttige eigenschap als je geweten je bedrijfsvoering begint te hinderen.
Dat geeft het seizoen meer richting. De verhouding met Susie en Bobby Glass wordt ingewikkelder, omdat Eddie steeds minder genoegen neemt met de plek die hij heeft gekregen. Zijn ambitie past uitstekend bij zijn zelfvertrouwen. Of de rest daar ook blij mee moet zijn, is een andere kwestie.
Ik mis de ontsporing wel een beetje
Met die ontwikkeling wordt de serie ook donkerder. Het geweld voelt harder en beslissingen hebben meer gevolgen. Dat past bij het verhaal: je kunt moeilijk eindeloos een crimineel imperium uitbreiden zonder dat iemand serieus de rekening krijgt.
Toch mis ik af en toe de losse gekte van het eerste seizoen. Daar kon een situatie zo heerlijk ontsporen dat je halverwege bijna vergat hoe iedereen er terecht was gekomen. Een duur landgoed, uitstekende manieren en ondertussen een probleem dat met iedere poging tot oplossen erger werd. Seizoen twee is vaker bezig met het grotere verhaal: nieuwe belangen, nieuwe tegenstanders, plannen die later ergens samen moeten komen. Vooral in de eerste helft kost dat vaart. Ik begrijp wat er wordt opgebouwd, maar zit ondertussen ook te wachten tot iemand weer iets doet waar niemand verstandig op had kunnen anticiperen.
Freddy laat een gat achter
Daar helpt het niet bij dat Freddy minder aanwezig is. Daniel Ings bracht precies het soort chaos waar Eddie en Susie zelf te beheerst voor zijn. Je liet hem een situatie binnenlopen die iedereen redelijk onder controle dacht te hebben, en een paar minuten later moest de hele planning opnieuw.
Nu Freddy een flink deel van het seizoen in een afkickkliniek zit, verdwijnt ook een deel van dat onvoorspelbare. Verhaaltechnisch is daar iets voor te zeggen, maar ik mis hem wel. Ik heb niet acht afleveringen hetzelfde kippenpak nodig. Maar een beetje ontregeling houdt deze wereld luchtig, juist omdat iedereen zichzelf verder zo verschrikkelijk serieus neemt.
Gelukkig hebben we Geoff
Vinnie Jones krijgt als Geoff meer ruimte, en daar ben ik heel blij mee. Hij heeft iets geruststellends, zolang je tenminste aan de goede kant van het landgoed staat. Kalm, loyaal en met de indruk dat hij vrijwel ieder praktisch probleem persoonlijk kan afhandelen. Als er iets misgaat, wil je hem erbij hebben. Bij voorkeur voordat iemand anders met een ambitieus plan komt.
Vooral richting het einde betaalt die grotere rol zich uit. Aflevering zeven is voor mij het hoogtepunt: daar komen de actie, de absurditeit en de betrokkenheid bij de personages mooi samen. Precies de combinatie waarvoor ik graag nog een aflevering aanzet.
Eddie en Susie mogen vaker samen in beeld
Theo James en Kaya Scodelario blijven samen een groot deel van de aantrekkingskracht. Eddie en Susie zijn aan elkaar gewaagd, hebben elkaar nodig en proberen ondertussen allebei te bepalen hoeveel ruimte ze de ander gunnen. Daar zit meer spanning in dan in menig uitgedacht crimineel plan: vertrouwen, achterdocht, aantrekkingskracht en de vraag wie hier uiteindelijk de leiding heeft.
Daarom vind ik het jammer als het seizoen ze uit elkaar haalt om andere verhaallijnen ruimte te geven. Nieuwe personages kunnen best iets toevoegen, maar deze twee brengen een energie die je niet zomaar vervangt door nog iemand met geld, connecties en een dreigement.
Een groter imperium vraagt ook meer uitleg
De uitbreiding richting Italië geeft de serie nieuwe locaties en machtsverhoudingen. Visueel is daar weinig op af te dingen: de villa’s, auto’s en kleding zien er opnieuw fantastisch uit. Zelfs wie op weg is naar een bijzonder onaangenaam gesprek, heeft vooraf blijkbaar nog tijd gehad voor een volledige stylingafspraak.
Alleen maakt die grotere wereld het verhaal niet vanzelf boeiender. De serie is juist sterk als een paar personages samen één absurd probleem proberen op te lossen, niet met een steeds groter overzicht van wie met wie zaken wil doen. Gelukkig komt er in de tweede helft meer samen. Keuzes krijgen gevolgen, verhoudingen verschuiven en Eddie kan steeds minder makkelijk doen alsof hij alles onder controle heeft. Dan krijgt de ambitie van dit seizoen ook echt gewicht.
Nog een seizoen, graag
Ik heb uiteindelijk iets meer plezier gehad met het eerste seizoen. Dat was losser, grappiger en verrassender. Seizoen twee heeft een interessantere Eddie en een sterke tweede helft, maar onderweg mis ik soms de vanzelfsprekende lol waarmee deze serie begon.
Toch blijf ik graag kijken. Er zit genoeg karakter in deze wereld, de cast draagt veel en als alles samenkomt, is The Gentlemen ontzettend vermakelijk. Bovendien ben ik benieuwd hoelang Eddie nog volhoudt dat hij de keurige man in een onkeurige omgeving is. Hij begint zich daar wel heel comfortabel te voelen.
Een volgend seizoen mag er van mij dus komen, en volgens Binge heeft Guy Ritchie dat ook al bevestigd. Ik hoop alleen dat iemand Freddy op tijd laat weten waar de opnames zijn. En dat ze dat kippenpak nog ergens hebben liggen.
Mijn oordeel: Kijken we verder.
Plek in mijn week
Kreeg voorrang
Gaat voor de rest: zodra er tijd is, kies ik deze. In de praktijk: ik keek meerdere afleveringen achter elkaar zodra ik tijd had.
82van de 100 punten
- KijkplezierGrijpt het je vast?21/25
- VakmanschapBeeld, spel en afwerking.22/25
- Samen & deelbaarSamen kijken of erover napraten.18/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?21/25
Wel weer verliefd op
- Een interessantere Eddie: Theo James mag eindelijk de man spelen die er plezier in krijgt.
- Geoff en de slotfase: Vinnie Jones krijgt meer ruimte en aflevering zeven is het hoogtepunt.
- Eddie en Susie: samen spannender dan menig crimineel plan.
Toch even slikken
- De trage eerste helft: veel belangen en plannen, weinig ontsporing.
- Te weinig Freddy: de chaos die deze wereld luchtig houdt, zit grotendeels in de kliniek.
