Let op: spoilers. Dit stuk bespreekt wat er gebeurt in aflevering 4, 5 en 6. Nog niet zo ver? Lees dan eerst mijn review van aflevering 1 (spoilervrij) of die van aflevering 2 en 3.
Na drie afleveringen was Avatar: Seven Havens vooral heel goed in vragen stellen. Waarom zijn er twee Avatars? Wat is er met Korra gebeurd? Wat is dat rode ding? Waar zijn de ouders van Pavi en Nisha? En waarom vertrouw ik Karthik ongeveer evenveel als iemand die begint met “Je kunt mij echt vertrouwen”?
Afleveringen vier, vijf en zes geven gelukkig niet ineens overal antwoord op. Sterker nog: na zes afleveringen zijn er waarschijnlijk meer vragen dan bij het begin. Maar er gebeurt wel iets belangrijkers. Ik begin me steeds minder druk te maken over het feit dát er twee Avatars zijn, en ik begin Pavi en Nisha gewoon leuk te vinden. Vooral aflevering zes laat zien dat Seven Havens misschien helemaal niet overeind hoeft te blijven door steeds grotere Avatar-lore op ons af te vuren. De personages beginnen dat zelf te doen.
Aflevering vier is een beetje rommelig
Laat ik beginnen met de minste van de drie. The Faceless is niet slecht; er gebeurt zelfs behoorlijk veel. We leren meer over de gemaskerde bandieten buiten Ellora, Uki verdwijnt en er komt een nieuw gezicht bij: Daemin.
Daemin werkt verrassend goed: een beetje luchtigheid, een waterbender erbij en iemand die misschien echt onderdeel kan worden van deze nieuwe Team Avatar. Alleen voelt de aflevering zelf minder strak. De dialoog legt soms te nadrukkelijk uit wat we al kunnen zien, de humor landt niet altijd en het tempo schiet alle kanten op.
En dan is er de animatie, die vreemd inconsistent blijft. Sommige bewegingen ogen stijf en goedkoop, en vervolgens komt er een gevecht met de Faceless voorbij waarvan je denkt: oh, jullie konden dit dus wel. Het is bijna alsof de animatiebudgetten zelf aan bending doen.
Maar de wereld wordt wel interessanter
Toch doet aflevering vier iets wat ik steeds meer waardeer: Ellora begint een echte plek te worden, niet alleen “de stad waar Pavi woont”. Bij de familie van Uki zie je oude culturele invloeden nog door elkaar heen bestaan, met kleding die zowel naar de Water Tribe als naar de Fire Nation verwijst. Mensen zijn na de Cataclysm samengekomen, maar hun geschiedenis is niet ineens verdwenen. But Why Tho viel precies dat ook op. De wereld is veranderd, maar hij komt ergens vandaan. Dat vind ik veel interessanter dan iedere aflevering een oude naam uit The Last Airbender.
En dan begint Karthik steeds verdachter te worden
Aflevering vijf, The One Left Behind, vind ik meteen interessanter. Pavi en Nisha hebben inmiddels ongeveer hetzelfde gevoel over Karthik als ik: deze man vertelt niet alles.
De zussen breken in Karthiks kantoor in, op zoek naar aanwijzingen over hun ouders en hun vergeten jeugd. Wat ze vinden, wijst erop dat hun jarenlange scheiding geen toeval was. Hun ouders wisten blijkbaar dat minstens één van hen de Avatar was, en Nisha kwam niet zomaar bij Karthik terecht. Dat is informatie, maar vooral informatie die meteen nieuwe vragen oplevert. Waarom Nisha? Waar was Pavi? En hoeveel weet Karthik precies?
Het helpt natuurlijk niet dat hij een kantoor vol geheimen heeft en de communicatiestijl van de questgever die in iedere RPG halverwege iets verschrikkelijks blijkt te hebben verzwegen.
De easter eggs werken omdat ze niet het verhaal zijn
Avatar-fans krijgen in deze afleveringen uiteraard ook snoep. Korra en Asami komen zelfs in beeld. Genoeg materiaal om een YouTube-video van 34 minuten te maken met een rode cirkel in de thumbnail.
Maar ik vind het vooral prettig dat Seven Havens er niet volledig op leunt. Dit had heel makkelijk kunnen worden: KIJK! DAT KEN JE! Applaus. Volgende verwijzing. In plaats daarvan hebben de knipogen een functie: ze laten zien hoeveel van de oude wereld verloren is gegaan. Voor Pavi en Nisha is dat geen jeugdherinnering, het is geschiedenis. Wij zien helden die we kennen. Zij zien een wereld die niet meer bestaat.
Pavi en Nisha worden ondertussen gewoon zussen
Misschien is dat wel het sterkste punt van deze drie afleveringen. In het begin vond ik twee kinder-Avatars vooral een heel groot concept. Kijk eens hoe gek: twee! Maar de serie lijkt gelukkig veel geïnteresseerder in wat het betekent dat deze twee meisjes zussen zijn.
Nisha is directer, stort zich makkelijker ergens in en trekt het Avatar-zijn haast vanzelfsprekend naar zich toe. Pavi is zachter en terughoudender, iemand die jarenlang vooral heeft geleerd voor zichzelf te zorgen. Pavi heeft iets van Aang, Nisha iets van Korra, alleen zitten die twee persoonlijkheden nu letterlijk naast elkaar. Dat klinkt op papier te netjes, maar het werkt, vooral omdat ze nog steeds kinderen zijn: het ene moment praten ze over hun ouders, het volgende doen ze iets ontzettend doms.
En toen kwam aflevering zes
Night of the Afflicted is voor mij zonder veel twijfel de beste van deze drie. Misschien zelfs de beste aflevering van Seven Havens tot nu toe.
Pavi krijgt hevige pijn in het been dat ze mist, en dan blijkt dat ze haar linkeronderbeen niet bij haar geboorte, maar pas een paar jaar geleden is kwijtgeraakt. Ze heeft fantoompijn. Dat past precies bij het grotere verhaal. Pavi mist niet alleen herinneringen aan haar ouders, ze mist ook herinneringen aan haar eigen lichaam. Iemand of iets heeft een periode uit haar leven weggehaald waarin iets ingrijpends is gebeurd. Daarmee wordt het geheugenverlies ineens veel minder een handige mysteriedoos. Het heeft consequenties.
Gelukkig wordt Pavi niet gered door een magisch been
Hier had de serie ontzettend makkelijk de mist in kunnen gaan: Pavi krijgt een prothese en probleem opgelost, verder met de Avatar. Maar daar gaat de aflevering niet over.
Pavi heeft jarenlang geleerd dat hulp nodig hebben gevaarlijk is. Ze wil niet zielig gevonden worden, niet afhankelijk zijn. En Nisha doet iets heel herkenbaars: ze wil zó graag helpen dat ze af en toe vergeet te vragen of Pavi überhaupt geholpen wil worden. Het gaat dus niet alleen over een handicap, maar over autonomie, goedbedoelde betutteling en leren dat hulp accepteren niet betekent dat je iets niet kunt. Ook But Why Tho noemt dit genuanceerd, en ik ben het daar volledig mee eens.
Dat klinkt allemaal zwaar. Gelukkig blijft dit Avatar, dus even later rennen we weer achter een rood spiritueel kristal aan.
Het rode ding wordt eindelijk meer dan een rood ding
Rode kristallen verspreiden zich, mensen worden geconfronteerd met extreme angst en de medische post verandert langzaam in chaos. Ineens loopt de dreiging van buiten vrijwel gelijk op met wat Pavi zelf doormaakt. Zij is bang: voor haar verleden, voor haar lichaam en voor wat anderen van haar denken.
Dat maakt het veel sterker dan een groot spiritueel monster dat verschijnt omdat we bij minuut achttien nog een actiescène nodig hadden. Seven Havens werkt het beste als emotie en personage vóór de grote lore komen. Precies dat gebeurt hier.
En ondertussen klopt er iets niet met de tweeling
Want alsof twee Avatars nog niet genoeg waren, blijken de zussen aan het einde samen iets te kunnen wat behoorlijk grote gevolgen kan hebben voor de regels van deze wereld: energybending. Dat is niet zomaar een leuke bendingvariant. Binnen Avatar was dat tot nu toe iets uitzonderlijks, gekoppeld aan de lion turtles en Aang.
En dan gaat mijn Avatar-brein natuurlijk aan. Zijn het twee volledige Avatars, of is één Avatar-kracht over twee mensen verdeeld? Wat is er met de Avatar Spirit gebeurd? Doe mij alsjeblieft nog even geen antwoord. Dit is precies het soort mysterie waarvoor ik graag blijf kijken.
Alleen: we zitten nog steeds in Ellora
En daar zit wel het grootste probleem. Zes afleveringen Seven Havens. Aantal Havens dat ik inmiddels goed ken: één.
De meisjes willen hun ouders vinden. Hun ouders verdwenen buiten Ellora. Er ligt letterlijk een hele kapotte wereld achter die muren. En toch zegt niemand: zullen we anders eens naar buiten lopen? Het verhaal lijkt zelf steeds redenen te bedenken waarom iedereen in Ellora moet blijven, terwijl de zoektocht juist naar buiten wijst.
Neem gerust je tijd en bouw Ellora uit, maar maak me dan niet voortdurend nieuwsgierig naar zes andere Havens. Het programma heet tenslotte niet Avatar: Ellora en eventueel later nog wat andere plekken.
Toch werkt het langzame tempo voorlopig. Binnen de Bending Brigade groeit de onrust, het bestuur krijgt de rekening van zijn eigen propaganda en het sentiment tegen de Avatar groeit. De Faceless zitten buiten de muren, de Afflicted worden een groeiend probleem en Karthik heeft de hoeveelheid geheimen van een gemiddelde videogamepriester. Het voelt daardoor niet als stilstaan, meer als druk opbouwen. En aan het eind van aflevering zes vraagt het bestuur van Ellora de andere Havens om hulp. Die druk gaat dus binnenkort ergens heen.
De animatie blijft mijn grootste twijfel
Soms ziet Seven Havens er prachtig uit: achtergronden, belichting, spirituele effecten, bending. En soms staan personages erbij alsof iemand één frame te weinig heeft besteld. Ik ben daarin niet de enige: ook TellTale TV en Fangirlish zijn lovend over het verhaal en kritisch over de stijve animatie.
Bij een andere tekenfilm stap ik daar makkelijker overheen, maar bending is beweging. Een aardeaanval moet gewicht hebben, water moet vloeien, lucht moet snelheid hebben. Dat los je niet op met een mooi achtergrondplaatje. Aflevering vier bewijst gelukkig dat de serie het wél kan. Nu graag iets vaker.
Na zes afleveringen ben ik vooral gerustgesteld
Niet omdat alle vragen opgelost zijn. Ik vertrouw Karthik nog steeds voor geen meter en twee kinderen kunnen blijkbaar energybenden. Prima. Kom maar door.
Het verschil met drie afleveringen geleden is dat ik niet meer alleen kijk omdat ik wil weten hoe de Avatar-lore dit allemaal gaat verklaren. Ik wil weten wat er met Pavi en Nisha gebeurt. Dat lijkt een klein verschil, maar voor Seven Havens is het een belangrijke. Een nieuw Avatar-verhaal kan niet eeuwig blijven teren op Aang, Korra en de White Lotus. Op een gegeven moment moet je nieuwe personages krijgen waar je zelf om geeft. Volgens mij gebeurt dat hier.
Aflevering vier wankelt nog wat, vijf trekt het mysterie open en zes laat zien hoeveel sterker dat mysterie wordt als er niet alleen een antwoord, maar ook een mens achter zit. Of in dit geval twee.
En vooruit: ik wil nu wel een tweede Haven zien.
Mijn oordeel: Kijken we verder.
Plek in mijn week
Kreeg voorrang
Gaat voor de rest: zodra er tijd is, kies ik deze.
84van de 100 punten
- KijkplezierGrijpt het je vast?23/25
- VakmanschapBeeld, spel en afwerking.18/25
- Samen & deelbaarSamen kijken of erover napraten.20/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?23/25
Wel weer verliefd op
- Pavi en Nisha als zussen: twee karakters die elkaar zoeken en botsen, en daardoor eindelijk mensen in plaats van een concept.
- Aflevering zes: het verloren been en de fantoompijn geven het geheugenverlies echte consequenties, zonder magische oplossing.
- Een wereld die ergens vandaan komt: oude culturen leven door in Ellora, en de easter eggs hebben een functie.
Toch even slikken
- De animatie: soms prachtig, maar te vaak stijf, terwijl bending juist beweging is.
- Nog steeds in Ellora: zes afleveringen Seven Havens en we kennen er één.
