Let op: spoilers. Dit stuk bespreekt wat er gebeurt in aflevering 2 en 3. Nog niet gezien? Lees dan eerst mijn review van aflevering 1, die is spoilervrij.
Eerlijk over de basis: na aflevering 1 wilde ik vooral weten of Seven Havens meer was dan een interessante nieuwe wereld met een animatiestijl waar ik nog even aan moest wennen. Twee afleveringen later is het antwoord een stuk duidelijker. Aflevering 3 is voor mij de eerste aflevering waarin ik niet meer vooral bezig ben met hoe anders Seven Havens eruitziet, maar gewoon wil weten wat hier in vredesnaam aan de hand is.
Waarom twee afleveringen in één stuk? Paramount+ zette de eerste drie in de VS tegelijk online en ik heb ze achter elkaar gekeken. Hierna stop ik even met schrijven tot de serie op 17 oktober ook in Nederland op SkyShowtime staat. Dan kijken we in hetzelfde tempo.
Na aflevering 1 zat ik nog met twee Avatars op mijn schouders. Op de ene zat het jongetje dat ooit naar Nickelodeon keek en dacht: Avatar! Meer Avatar! Geef mij dit onmiddellijk. Op de andere zat de inmiddels iets kritischere versie van mezelf, die naar sommige animaties keek en dacht: ja, maar dit ziet er af en toe uit alsof iemand twee frames vergeten is. Aflevering 2 en 3 lossen dat probleem niet helemaal op. Ze zorgen er vooral voor dat het me steeds minder kan schelen.
Twee Avatars blijkt meer dan een trucje
Into the Storm begint precies waar aflevering 1 interessant werd: Pavi is niet de enige Avatar. Nisha kan het óók. Dat is nogal wat. In een universum dat al ruim twintig jaar duidelijke regels heeft rond reïncarnatie, Raava en de Avatarcyclus, kun je niet zomaar twee kinderen neerzetten die allebei met vier elementen kunnen smijten en daarna zeggen: nou ja, grappig hè?
Gelukkig lijkt Seven Havens dat zelf ook te begrijpen. De serie probeert niet meteen uit te leggen waarom Pavi en Nisha allebei Avatar zijn; ze maakt het probleem eigenlijk alleen maar groter. Nisha blijkt in het geheim te worden getraind door Karthik, terwijl Pavi buiten de muren rondliep met een kat-aap en een verzameling stenen als sociaal netwerk. Zelfde oorsprong, compleet andere jeugd, en daardoor zijn ze meteen interessant tegenover elkaar. Nisha wil trainen, beter worden, iets betekenen. Pavi wil vooral dat iedereen even normaal doet.
Het doet denken aan eigenschappen die we eerder over verschillende Avatars verdeeld zagen. Nisha heeft iets van Korra’s directe, bijna vanzelfsprekende bereidheid om de Avatar te zijn. Pavi zit dichter bij Aang: niet in persoonlijkheid, wel in die eerste reactie van “kan iemand anders dit misschien doen?”. Alleen zijn ze nu zussen. Dat werkt verrassend goed.
En toen kwam dat ding
Ondertussen hangt er boven Ellora een storm waar zelfs Buienradar ontslag voor zou nemen. Hier doet aflevering 2 iets wat ik misschien wel het interessantste vind aan deze nieuwe wereld: bending is niet alleen een vechtsport, het is infrastructuur. Sturers houden Ellora overeind: bruggen, gebouwen, bescherming tegen de stormen. De Bending Brigade bestaat niet omdat er iedere donderdag een eindbaas langskomt, maar omdat deze stad zonder sturers simpelweg ophoudt te bestaan. Dat geeft bending een andere functie dan bij Aang en Korra. Mooi.
Midden in die storm zit alleen nog een ander probleem: een rood-zwart, diamantachtig ding. Een geest? Energie? De neef van Vaatu die nog ergens in een kelder woonde? Geen idee, en dat bedoel ik positief. Het ding valt Ellora binnen, raakt mensen met die vreemde rode energie en zorgt voor iets veel interessanters dan een standaardgevecht: Pavi en Nisha krijgen samen flarden te zien van een verleden dat ze zelf niet meer lijken te kennen.
Daarmee verschuift de vraag van “waarom zijn er twee Avatars?” naar “wat is er met deze twee kinderen gebeurd?”, en vooral: wie weet hier meer van? Dat laatste wordt langzaam belangrijk, want ik vertrouw inmiddels ongeveer drie mensen in Ellora. Waarvan twee negen jaar oud zijn.
Aflevering 3 voelt pas echt als Avatar
En dan begint The Order. Met een intro, een echte: een verteller over de wereld, de Cataclysm en de rol van de Avatar daarin. Zo’n moment waarvan je niet wist dat je hem miste, tot hij er ineens is. Het voelt vertrouwd zonder de oude intro over te doen, en vreemd genoeg viel Seven Havens voor mij precies daar op zijn plek. Dit is geen The Last Airbender 2 en geen Korra maar dan 225 jaar later. Het is gewoon een nieuw hoofdstuk. Dat had aflevering 1 misschien al moeten bereiken. Klopt.
Ik vertrouw de White Lotus voor geen meter
In deze aflevering keert ook de Order of the White Lotus terug. Leuk! Toch? Nou, ik weet het nog niet. De organisatie die ooit bestond uit onder anderen Iroh, Bumi en Pakku is honderden jaren later nog actief, maar lijkt hier vooral in één ding geïnteresseerd: zorgen dat de Avatars zo snel mogelijk klaar zijn om te vechten.
En dat schuurt. Avatar heeft altijd benadrukt dat bending meer is dan technieken leren. Het gaat over cultuur, filosofie, spiritualiteit en uiteindelijk begrijpen waarom een element werkt zoals het werkt. Aang moest leren staan als een aardestuurder. Korra moest leren loslaten. Pavi krijgt vooralsnog vooral het gevoel dat ze achterloopt.
Misschien is dat bewust. Sterker nog: ik hoop het. Seven Havens laat steeds meer zien dat deze wereld tijdens de Cataclysm niet alleen steden en mensen heeft verloren, maar ook kennis, geschiedenis, tradities en spiritualiteit. Misschien weet hier niemand meer hoe een Avatar eigenlijk hoort te worden opgeleid. Dát vind ik veel interessanter dan een White Lotus die opnieuw een clubje wijze oude mensen blijkt te zijn met alle antwoorden.
Pavi wil helemaal geen Avatar zijn
Mijn favoriete moment van aflevering 3 is geen groot lore-moment, geen gevecht en geen White Lotus. Het is Pavi die gewoon niet wil trainen. Ze mist haar oude leven en haar vrienden, voor zover een bestaan buiten de stad met beestjes, stenen en Geet als vrienden onder “normaal leven” valt. Nisha begrijpt dat niet helemaal; voor haar zijn haar zus leren kennen en samen Avatar worden bijna hetzelfde geworden. Voor Pavi niet.
Daar zit volgens mij de kern van hun relatie. Nisha heeft jarenlang geweten dat ze iets bijzonders was. Pavi heeft jarenlang vooral geprobeerd níét gezien te worden. Nu moet dat ineens hetzelfde leven worden. Succes ermee.
De muziek doet iets heel slims
En dan die melodie. Jeremy Zuckerman was bij Avatar en Korra al verantwoordelijk voor een absurd groot deel van wat die series emotioneel deed werken. Ook hier is zijn muziek er vanaf aflevering 1, alleen doet Seven Havens er iets slimmers mee dan ik eerst doorhad. De melodie die we eerder hoorden, is niet alleen achtergrondmuziek voor ons als kijker: Pavi en Nisha kennen hem. Het is een slaapliedje van hun moeder.
Als de zussen het samen zingen om een door de rode energie aangetaste camodillo te kalmeren, komt alles waar deze eerste drie afleveringen naartoe werkten tegelijk samen: hun verleden, hun band, de vreemde energie en de muziek. En het idee dat Pavi misschien juist iets kan wat al die mensen die haar willen leren vechten over het hoofd zien. Ze verslaat het dier niet, ze begrijpt dat het bang is. Dat is héél Avatar, misschien wel meer dan welke spectaculaire bending-move ook.
Over die animatie dan
Want ja, we moeten het er toch nog even over hebben. Ik vind Seven Havens nog steeds prachtig als ik het stilzet. De achtergronden zijn schitterend en Ellora heeft een eigen identiteit; de kleuren, architectuur en enorme landschappen voelen totaal anders dan Republic City of het oude Earth Kingdom. Maar zodra iedereen begint te bewegen, oogt het soms vreemd stijf. Vooral in actiescènes zit er minder vloeiendheid en minder gewicht in dan bij The Legend of Korra, en dat blijft jammer bij een franchise waarin martial arts letterlijk deel zijn van de taal van de wereld.
Toch gebeurt er iets vreemds: ik begin eraan te wennen. Misschien omdat aflevering 2 en 3 visueel al wat sterker zijn, misschien omdat ik meer bezig ben met Pavi, Nisha en het mysterie. Waarschijnlijk allebei. Het blijft mijn grootste minpunt, maar niet meer het eerste waar ik aan denk als de aftiteling begint. Dat is winst.
Jae is stiekem heel belangrijk
Na aflevering 1 dacht ik dat Jae vooral de vriendelijke luchtstuurder van dienst zou worden, een gids die Pavi de wereld in trekt. Aflevering 3 maakt hem interessanter, want hij moet kiezen. Hij kan doen wat van hem verwacht wordt en de ontdekking van Pavi en Nisha melden, met als vervelend gevolg dat Karthik als verrader wordt gezien en de meisjes vast geen gezellig kennismakingsgesprek krijgen. Of hij kan geloven dat wat hem altijd verteld is misschien niet klopt.
Jae kiest voor de Avatars. Niet omdat een oude wijze meester zegt dat het moet, maar omdat hij ze heeft ontmoet. Hij gelooft niet in de Avatar, hij gelooft in Pavi en Nisha. Precies dat soort kleine verschillen maken dat ik veel meer vertrouwen heb in wat Seven Havens probeert te vertellen.
Nog heel veel vragen
Drie afleveringen onderweg weet ik vooral hoeveel ik niet weet. Waarom zijn er twee Avatars? Wat is die rode energie? Wat gebeurde er echt tijdens de Cataclysm? Waarom herinneren Pavi en Nisha hun jeugd nauwelijks? Wat is Karthik precies van plan, en hoe betrouwbaar is de White Lotus nog? En misschien de grootste vraag: heeft Korra de wereld echt verwoest?
Want kom op. Als Avatar mij één ding heeft geleerd, dan is het dat als een complete samenleving precies hetzelfde verhaal vertelt over wie de slechterik was, je nog een aflevering of twaalf moet wachten voor je weet wat er echt gebeurd is. Over meekijken met kinderen schreef ik al bij aflevering 1.
Na aflevering 1 was ik nieuwsgierig. Na aflevering 3 ben ik geïnvesteerd. En dat is precies wat een serie na drie afleveringen moet doen.
Mijn oordeel: Kijken we verder.
Plek in mijn week
Mijn serie van het moment
Verdient voorrang boven de rest. In de praktijk: afleveringen van ±23 minuten, maar daarna lees ik nog een half uur theorieën.
78van de 100 punten
- KijkplezierGrijpt het je vast?21/25
- VakmanschapBeeld, spel en afwerking.17/25
- SamenMet je partner of het gezin kijken.19/25
- Je tijd waardPast het in een volle week, zonder te drammen?21/25
Wel weer verliefd op
- Twee Avatars als zussen: Nisha die wil en Pavi die liever niet wil, en een gedeeld verleden dat ze kwijt zijn.
- Bending als infrastructuur: benders die een stad overeind houden geven de wereld een eigen logica.
- Het slaapliedje van hun moeder: Zuckermans melodie blijkt een verhaalelement, niet alleen sfeer.
Toch even slikken
- De animatie in actie: stilstaand prachtig, in beweging soms stijf en zonder gewicht.
- Een White Lotus die vooral wil dat de Avatars vechten: spannend, maar het schuurt met wat Avatar altijd over leren zei.
